rozpowszechniona na terenie całej Rumunii odmiana śliwowicy, najczęściej o mocy 40-50%, ale bywają i poniżej 30%, zarówno wyrabiana chałupniczo jak i sprzedawana, czasami jako bardzo luksusowy produkt (np. Ţuică Zetea de Transilvania w cenie ok. 100 zł za butelką 0,7 l). Nie jest tak ostra jak śliwowice bułgarskie czy polskie, zwykle w barwie słomkowa, choć bywają też przezroczyste. Te najlepsze destylowane są dwukrotnie a następnie starzone w dębinie, te kupowane od chłopa są często mocniejsze (nawet powyżej 60%) i mają typowy dla destylatu śliwkowego szorstki smak.

blendowana szkocka whisky powstająca w znanej gorzelni Tomatin (oprócz Talisman mają blend Antiquary i whisky single malts), która jest jedną z najciekawszych ofert z niższej półki cenowej (ok. 65 zł za butelkę 0,7 l). Charakteryzuje ją przede wszystkim długi torfowy finisz, który zawdzięcza dużej zawartości w blendzie whisky słodowych. Poza Tomatin Single Highland Malt kupażowanych jest whisky z 25 innych destylarni, starzonych przez okres ok. 5 lat. Poza torfem wyczujemy tu owoce, głownie rześki smak jabłek, ale też przyjemną słodycz miodu. Nazwa pochodzi od tytułu powieści Waltera Scotta.

– znany szkocki blend, który powstał w 1830 roku. Nazwa pochodzi od Williama Teachera, który był właścicielem sklepów z alkoholami i stworzył tę mieszankę, znaną od 1884 roku jako Teacher’s Highland Cream. Rodzina sprzedała markę dopiero w 1976 roku, obecnie jest własnością amerykańskiego Fortune Brands. Jest to whisky aromatyczna, o słodkich, nieco mdłych nutach. Do kupażu wykorzystywanych jest 35 odmian whisky, w tym malty z GlenDronach i Ardmore. 

marka wybornych likierów z Polmosu Siedce, sprzedawanych w eleganckich sześciennych karafkach, niestety dość drogich, ale cena współgra z jakością. Wszystkie mają wyraziste smaki i nie są przesłodzone. Osobiście nie przepadam za korzenną (40%), która ma za bardzo goździkowy smak. Świetne są: Wiśniowa (25%), Kwiat Czarnego Bzu (25%) i Porzeczkowa (25%), oryginalna i też dobra jest Malinowa (25%), ciut za słodka. Atutem tej marki jest naturalny owocowy (korzenny) smak, nie ma tu barwników czy koncentratów.

polski specjał, brandy (okowita) destylowana bezpośrednio z  przefermentownaych miodów czy też win miodowych. W sprzedaży znaleźć można dwa rodzaje, obydwa pochodzące z firmy Mazurskie Miody pana Bogdana Piaseckiego, są to okowity Warmińska i Mazurska. Ta pierwsza ma moc 42%, robiona jest głownie z miodów leśnych, druga ma 45% i robiona jest z miodów zbieranych na mazurskich łąkach. Obydwie są doskonałe, pierwsza jest delikatniejsza i bardziej słodka, z wyraźnie słodowymi nutami, druga ma smak ostrzejszy, z nutami żytniówki. Sam nie wiem, która bardziej mi smakuje, chyba są równie znakomite, to jedne z najlepszych destylatów dostępnych w naszym kraju. Nie są tanie, butelka 0,7 l kosztuje 120 zł, ale do jej wyprodukowania potrzeba trzech słojów miodu. Jak informuje producent: „To szlachetny trunek otrzymany w wyniku unikalnej, objętej tajemnicą naszej rodziny destylacji odfermentowanego miodu. (…) Okowita stworzona jest z połączenia różnych destylatów miodowych i poprzez proces mieszania oraz leżakowania nabiera harmonii smaku”. Producent zaleca jednocześnie pić schłodzoną, nie jestem pewien – moim zdaniem w temperaturze pokojowej, podobnie jak whisky czy koniak, ujawnia całą złożoność swoich smaków i aromatów.

nowa marka koniaku, który ma przyciągać młodszych konsumentów – lżejszym smakiem i nowoczesną butelką. Destylowany w Domaine de Chez Maillard, która w ofercie ma także koniaki Leyrat i Reviseur. Linia ABK6 obejmuje cztery koniaki: VS Pure Single, VSOP Grand Cru, XO Family Reserve oraz Extra – ten ostatni jest inny niż pozostałe, o ciężkim smaku cygar i aromacie drzewa sandałowego, adresowany do koneserów, sprzedawany w limitowanych seriach w eleganckich karafkach. Firma promuje picie swoich koniaków w nietypowy sposób, mocno schłodzonych, ma nawet specjalną wersję ABK6 Ice Cognac. Do Domaine de Chez Maillard należy 250 hektarów winnic, firma mieści się w miejscowości Claix i jest otwarta dla zwiedzających.

Twenty Five Delight, linia lekkich destylatów robionych na bazie owocowych brandy. Klarowne, o naturalnych owocowych aromatach, obejmuje: Cherry (wiśnię), Moscato (winogrona), Apricot (morelę), Plumm (śliwkę), Willy (gruszkę) i Granny (zielone jabłko). Wszystkie wykorzystane owoce rosną w Alpach, destylowane są w miedzianych alembikach. Markę firmuje znana austriacka destylarnia Reisetbauer, ale za proces powstawania alkoholi odpowiada inny znany austriacki mistrz destylacji – Alois Gölles.

stu dudziarzy to łagodny, o sympatycznie dymnym tle szkocki blend. Jak głosi legenda armia stu szkockich dudziarzy maszerująca na miasto Carlisle skutecznie wystraszyła angielskie wojska, do dziś ich chwałę głoszą pieśni (np. Kennetha Mc Kellara), jest też znana orkiestra dudziarzy o tej nazwie, no i whisky, która poza Anglią cieszy się dużą popularnością (Anglicy ze zrozumiałych powodów jej raczej nie piją). Mieszanka powstała w 1949 roku, w 1965 przejęła ją gorzelnia Seagram, której nazwa wciąż widnieje na etykiecie, choć dziś należy ona do koncernu Pernod Ricard i jest zarządzana przez Chivas Brothers. Na blend 100 Pipers składają się m.in. malty: Braeval, Allt a’Bhainne, Glenlivet czy Longmorn.

ekskluzywny arak, sprzedawany w pięknych wysmukłych niebieskich butelkach ze złotymi etykietami, w złotych kartonowych pudełkach, niczym dobra brandy. Produkowany w Jordanii z lokalnych szczepów winogron, z dodatkiem anyżu, starzony przed zabutelkowaniem. Ma 50%, w smaku nie za ostry, wyraźnie winogronowy. Mercedes wśród araków.

znana grecka rodzinna gorzelnia, która istnieje od 1940 roku. W Patras mają nowoczesny zakład, który umożliwia wypuszczanie 6000 butelek w ciągu godziny. Ich najbardziej znany produkt to ouzo Pilavas, butelkowane na ponad 20 sposobów. Jest to łagodne ouzo o silnym posmaku anyżku. Robia także m.in. marki ouzo: Straus, Varkaki i Esmeralda, poza tym: typowy grecki likier ziołowy Tentura, brandy z wytłoków winogron – Tsipouro Pilavas, brandy winogronową Pericles oraz kilka rodzajów likierów owocowych.

marka armaniaku z La Distillerie G. Miclo, należącej do pana Gilberta Miclo. Firma powstała w 1962 roku, poza armaniakiem produkuje m.in. brandy owocowe oraz wódki. Seria Saint Christeau obejmuje armaniaki rocznikowe, począwszy od 1960 roku, a także zestawy mieszane: VSOP, Hors d’Age i Sélection. Cecha charakterystyczną rocznikowych armaniaków z tej marki jest lekko gorzki smak jabłek, zestawy mieszane są bardziej jedwabiste. Destylarnia jest udostępniana zwiedzającym, mieści się w alzackim miasteczku Lapoutroie.

najwyższej klasy gruzińska brandy, o łagodnym i jedwabistyn smaku owoców, z aromatem pieczonych jabłek i dębiny. Jej produkcję rozpoczęto w 1884 roku, była to pierwsza destylarnia brandy w Gruzji. Dawid Sarajishvili, twórca destylarni, przywiózł z Francji mistrzów kupażowania. To najbardziej utytułowany medalami gruziński producent alkoholi, a amatorem tej brandy był m.in. Józef Stalin (w czasach ZSRR firma nie miała nazwiska założyciela w nazwie, lecz były to po prostu Zakłady Brandy w Tbilisi. Ponownie prywatna gorzelnia stała się w 1994 roku. Wszystkie alkohole wytwarzane są według tradycyjnych receptur, a w piwnicach firmy leżakuja brandy nawet ponad stuletnie, pamiętające czasy Dawida Sarajishvili, co jest ewenementem w Europie. Nawet te najkrócej leżakujące, trzy lata, mają głęboki owocowy smak. Sprzedawane są w tradycyjnych wersjach: VS, VSOP, XO a także trzy i pięciogwiazdkowe oraz różne specjalne edycje rocznicowe sprzedawane w kryształowych karafkach, jak np. niezwykła brandy 20th Century, będąca mieszanką 17 destylatów o róznym czasie dojrzewania, z których najstarszy pochodzi z 1905 roku czy wydana z okazji 155 rocznicy urodzin Dawida Sarajishvili brandy będąca mieszanką destylatów z 1893 i z 1905 roku.

marka Kentucky Straight Bourbon Whiskey destylowanej w Bardstown przez konglomerat Heaven Hill Distilleries. Starzony przez sześć lat, o dużej mocy – 51,5%, nazywany złym chłopcem Bourbona (The bad boy of Bourbon). W smaku nuty żytnio-kukurydziane i karmelowe, aromat waniliowy. Jednocześnie słodki i pikantny, potężny.

corn whiskey, czyli bourbon robiony w 81% z kukurydzy. Destylowany w Kentucky, rozlewany przez Heaven Hill Distilleries. Mocny (50%), bardzo aromatyczny i oleisty, o wyjątkowo kukurydzianym smaku oraz aromacie ziół. Kto lubi kukurydziane whiskey, ten z pewnością doceni jej ostry smak.

gorzelnia Mozart z Salzburga, powstała w 1978 roku. Kakao, cukier i wanilia oraz alkohol to trzy podstwowe składniki likerów. Korzystają z plantacji kakao w Północnej Afryce, wanillii z Madagaskaru i cukru z trzciny cukrowej. Również do destylacji używana jest trzcina cukrowa, likiery Mozarta robione są na bazie cachaça. Czekolada wytwarzana jest w Belgii. Produkują trzy rodzaje likerów o mocy 15-17%. Jest Mozart White – biała czekolada, Mozart Gold – z dodatkiem wanilii, o bardzo mlecznym smaku oraz chyba najlepsza (choć wszystkie są pyszne do deserów) Mozart Pure 87 Black – gorzka czekolada. Najlepiej sprzedaje się likier z białej czekolady. Poza tym Mozart robi wódkę z ziarna kakaowego i likier czekoladowo-ziołowy, Mozart Chocolate Bitters 40%.

jedna z pięciu najlepiej sprzedawanych whisky, dostepna na wszystkich kontynentach, najbardziej znana marka firmy Chivas Brothers (obecnie Pernod Ricard). Jest to szkocka whisky blendowana, w skład której wchodzi 40 rodzajów whisky słodowych i zbożowych. Najmłodsza leżakuje minimum 12 lat, ale jest także 18- i 25-letnia. Trzon mieszanki stanowią whisky z regionu Speyside, m.in. z gorzelni Strathisla. Chivas Regal skomponowano tak by odpowiadała większości miłośników whisky, co oznacza że odkryjemy w niej zarówno słodkie nuty miodu, toffie czy wanilii, jak i bardziej owocowe, m.in. dojrzałych jabłek, jak i ziołowe, wrzosowe, wreszcie orzechów. Brakuje tylko dymu z torfowiska. Chivas Regal to whisky gładka, łagodna, wręcz kremowa. Wersja 25-letnia jest rarytasem.

znana libańska winnica i producent jednego z najlepszych arabskich araków, robionego z wytłoków z winogron szczepów Chardonnay, Sauvignon Blanc i lokalnych winogron Obeidi. Z dodatkiem anyżu, który nadaje trunkowi smaku, starzomny w beczkach przez dwa lata. Jak wszystkie anyżówki, pije się go w proporcjach 1/3 z wodą. Z tej samej winnicy jest też tańszy i gorszy arak Ghantous & Abou Raad.

hiszpański likier śmietanowy z winnicy Wiliams&Hubert, bardzo przypominający barwą, zapachem, smaiem i strukturą irlandzkiego Baileysa. Robiony na bazie dwunastoletniej brandy Gran Duque de Alba. Łagodny śmietankowy smak z wyczuwalną nutą czekolady i wanilii, doskonały s kostka lodu lub do deserów, jakościowo nie ustepuje Baileys. Moc – 17%.

czyli niemiecka pomarańczówka (znana także w Szwajcarii i Austrii), wytrawna wódka robiona przez nalew spirytusu na skórki pomarańczy, po maceracji i podgrzaniu roztwór poddawany jest destylacji. Mocne (40-45%), przezroczyste i niezbyt dobre. Również niezbyt popularne, choć występuje w ofercie kilkunastu niszowych firm (np. Gansloser, Hochstrasser, Vallendar czy Fritz Berger).

whisky produkowana na Orkadach, archipelagu u północnych wybrzeży Szkocji, w gorzeniu należącej dziś o firmy Gordon & MacPhail. Destylowana pod tą marką jako single malt od lat 20. XX wieku, oznaczana wówczas – jak i dziś – znaczkiem „OO”. Do lat 30. XX wieku właścicielem marki była gorzelnia Stromness na Orkadach, potem na wiele lat zaniechano jej produkcji i została wskrzeszona dopiero w Gordon & MacPhail, ale obecnie jest to whisky blendowana, ośmioletnia. W smaku wyraźnie torfowa, dymne nuty, ae jednocześnie lekka, orzeźwiająca. Do Polski importowana przez Polmos Siedlce, który jest dystrybutorem Gordon & MacPhail.

blendowana whisky z okręgu Glenlivet, produkowana przez gorzelnię Gordon & MacPhail. W smaku wyjątkowo pikantna – czuć ziarna czarnego pieprzu, a aromacie lekko jabłkowa. Do Polski importowana przez Polmos Siedlce, który jest dystrybutorem Gordon & MacPhail.

inaczej zwany poitín lub potcheen, albo moonshine, czyli księżycówką, to tradycyjny irlandzki bimber, obok whiskey drugi narodowy trunek Zielonej Wyspy. Poteen znaczy tyle, co nielegalny, był to alkohol, za który nie płacono podatku. Tak było od 1661 roku, kiedy wprowadzono wymóg legalizacji gorzelni, aż do czasów współczesnych. To dlatego obecnie poteen sprzedawany jest z dumnym napisem „Now Legal” (teraz legalny). Nazwa księżycówka wywodzi się z tego, że na ogół był pędzony pod osłoną nocy. Bimbrownictwo w Irlandii (także w Szkocji, lecz krócej) było traktowane jako element ruchu niepodległościowego, nie płacenie podatków było sprzeciwem wobec angielskiej dominacji na wyspie. Przez lata poteen robiono głównie z taniej melasy lub z ziemniaków, obecnie podobnie jak whiskey robiony jest z jęczmienia, niegdyś destylowano go w miedzianych kadziach z gorącą wodą, dziś w alembikach. Trunek jest na ogół przezroczysty, pachnie politurą i tak też smakuje (z nutą owocową, głównie gruszek), moc – od 30 do 70%. Jak na ironię, obecnie „legalny” poteen jest bardzo drogi. W Polsce w wyspecjalizowanych w rzadkich alkoholach sklepach można dostać Bunratty Irish Potcheen (40%) w ceramicznej butelce, w cenie 150 zł za 0,7 l, a także tańszy i lepszy, choć nie takl ładnie opakowany Cooley Poitín (63%). Z kolei na lotnisku w Dublinie można się nabrać, gdyz pod nazwą poteen sprzedawana jest wolnocłowa czysta wódka. Produkowany jest także w Walii przez firmę Celtic Spirit Company.

wykorzystywany do destylacji (m.in. dość popularny na Wegrzech, ale i w: Austrii, Czechach, Niemczech), brandy z czarnego bzu ma mdło-gorzkawy smak. W Polsce wykorzystywany do nalewek (także do produkcji wina), które dla odmiany mają smak kwaśny, najlepiej porządnie doprawić je miodem. Sprzedawne jako produkt regionalny m.in. na Mazowszu i Podlasiu. Robiłem własną nalewkę z czarnego bzu, w barwie wyszła ciemnowiśniowa, w smaku bardzo owocowa i kwaśna. Swego rodzaju wyjątkiem wśród trunków z czarnego bzu jest likier Etiuda Kwiat Czarnego Bzu z Polmosu Siedlce (25%), w smaku słodko-wytrawny, lekko tylko kwaskowy, zrónwoważony, orzeźwiający, niezwykle udany, sprzedawany w eleganckich sześciennych karafkach.

niedroga francuska brandy klasy VSOP, butelkowana m.in. w Polsce (przez firmę Dębowa Polska), ale dostępna także na innych rynkach. Podobno kupaż jest osobiście nadzorowany przez Jeana Paula Camusa, tego od słynnych koniaków. Jeśli tak, to nia ma on powodów do dumy. Jest to pospolita winogronowa brandy o łagodnym smaku orzechów, rodzynek i jabłek. Moc – 36%.

gorzki likier ziołowy (kräuterlikör) produkowany przez firmę Rauter z Essen. W smaku przypomina bałkański pelinkovac, dominującą nutą jest piołun. Moc – 30%. Najlepiej dobrze schłodzić, jest wówczas orzeźwiający – doskonały jako digestif.

gorzelnia z wyspy o tej samej nazwie, leżącej blisko Ilay, jednak smak whisky jest tu zupełnie inny, bardziej delikatny, mdły, zdecydowanie mniej torfowy. Pierwszą legalną gorzelnię na Jurze otwarto w 1831 roku, jednak już dwie dekady wcześniej pędzono tu whisky i do tych tradycji odwołuje się ata na butelkach whisky The Isle of Jura – 1810. Na początku XX wieku zaprzestano tu jednak produkcji, a gorzelnia popadła w ruinę i ten stan trwał ponad pięćdziesiąt lat. Dopiero w 1958 roku postanowiono wskrzesić gorzelnię, w pierwsza od dawna whisky popłynęła z alembików na wyspie w 1963 roku. Malt The Isle of Jura pojawił się w 1974 roku. W 1994 roku firma stała się częścią grupy White & Mackay, obecnie malty z Jury używane są do blendów White & Mackay oraz Mackinlay. Whisky typu single malt sprzedawane są w wersjach: 10-, 16- i 21- i limitowanej 26-letniej, a także w wersjach rocznikowych: 1974, 1976, 1993, 1995, 1999. Dostępne są też bardziej torfowe whisky typu peated malt – Supersition i Prophecy. Na butelkach whisky Jura widnieje symbol Ankh, krzyż egipski, oznaczający życie.

po Glenfiddich najlepiej sprzedająca się whisky typu single malt, obecnie należąca do koncernu Pernod Ricard. Firma powstała w 1824 roku, założona przez bimbrownika George’a Smitha, jako pierwsza legalna gorzelnia w regionie Speyside, stąd określenie: The single malt that started it all (single malt, od którego wszystko się zaczęło). Od razu zyskała dużą popularność. Przez pewien czas działała jako konsorcjum z gorzelniami Glen Grant i Longmorn. W 1977 roku została przejęta przez Seagram, a w 2000 roku przez Pernod Ricard. Rozbudowana w 2010 roku podwoiła wydajność. Butelkowane whisky Glenlivet to: The Glenlivet 12 Year Old, The Glenlivet 12 Year Old First Fill, The Glenlivet 15 Year Old, The Glenlivet 15 Year Old French Oak Reserve, The Glenlivet Nadurra 16 Year Old, The Glenlivet 18 Year Old, The Glenlivet Archive 21 Year Old, The Glenlivet Cellar Collection 1972 Cask Strength, The Glenlivet Cellar Collection 1959 Cask Strength, The Glenlivet Cellar Collection 1964 Cask Strength, The Glenlivet Cellar Collection 1967, The Glenlivet Cellar Collection French Oak Finish 1983, The Glenlivet Cellar Collection American Oak Finish 30 Year Old, The Glenlivet XXV 25 Year Old czy dostępne tylko na miejscu w gorzelni siedemnastoletnie The Glenlivet Cask Strength Edition. Styl Glenlivet to whisky delikatne, słodkie, z nutami wanilli, kwiatów, jabłek. Zakład w Ballindalloch jest otwarty dla turystów.

popularna marka śliwowicy, produkowanej przez Simex w Suboticy, jednego z potentatów przemysłu gorzelniczego w Serbii, ale rozlewanej przez lokalne firmy także w Czarnogórze i Bośni. Ma bardzo zachęcający miodowo-kwiatowy aromat, ze smakiem trochę gorzej, słodycz owocu przełamuje gorycz pestek. Moc – 45%.

bardzo dobry winiak starzony w Polmosie Białystok, a robiony na bazie destylatów francuskich. Jest pikantny, ma wyraziste nuty owocowe, m.in. śliwek i wiśni. W aromacie dominuje dębina, w której starzony jest przez ponad 5 lat. Barwa ciemnego brązu, moc 40%.

najbardziej znany irlandzki likier na bazie whiskey, śmietany, wanilii, kakao i przypraw korzennych. Produkowany od 1974 roku, natychmiast podbił światowe rynki, dzis dostępny jest na wszystkich kontynentach, w większości barów, składnik dziesiątków koktajli, ale smaczny także sam, z lodem, jako dodatek do kawy czy deseru. Delikatny śmietankowy smak, słodki, ale nie przesadnie, whisky z gorzelni Bushmills znakomicie eksponuje walory likieru. Mleko potrzebne do produkcji likieru pochodzi wyłącznie od około 40 tys. wyselekcjonowanych irlandzkich krów. Zwierzęta są na ścisłej diecie składającej się z czterech rodzajów trawy i przynajmniej dziewięć miesięcy w roku przebywają na świeżym powietrzu. Pochodzące od nich mleko trafia do produkcji likieru najpóźniej 36 godzin po dojeniu. Likier może stać aż 30 miesięcy po jego otwarciu nie tracąc walorów smakowych, co jest nietypowe w grupie alkoholi na bazie śmietany. Właścicielem marki jest koncern Diageo. Poza tradycyjnym Baileys Original oferowane są także: Baileys Mint Chocolate, Baileys Coffee, Baileys Crème Caramel i Baileys Hazelnut. Wszystkie mają 17%.

jeden z najlepiej znanych Bourbonów, którego historia sięga XVIII wieku. Produkowany w gorzelniach w Clermont i Bostonie, jest to Bourbon typu Kentucky Straight Whiskey. Dla turystów otwarte jest muzeum – Jim Beam American Outpost. Firmę założył niemiecki emigrant Jacob Boehm, który pierwszą butelkę whiskey sprzedał w 1795 roku. Początkowo firma nazwyała się Old Tub Distillery, a obecną nazwę zawdzięcza prawnukowi Jacoba Boehma – Jamesowi Beamowi, zwanemu Jimem, który pracę w rodzinnej gorzelni rozpoczął w wieku 16 lat w 1880 roku. Zamknięta w czasach prohibicji wznowiła pracę w 1933 roku, kiedy Jim Beam miał już 70 lat, a mimo to odbudował potęgę firmy. Zamrł w 1947 roku, a pięć lat później jego nazwisko pojawiło się na etykietach. Obecnie w zarządzie firmy jest przedstawiciel siódmego już pokolenia rodziny. Sama gorzelnia James B Beam Distilling Company jest własnością Fortune Brands od 1967 roku. Obecnie dwie gorzelnie produkują rocznie 40 mln litrów alkoholu, Jim Beam jest bajlepiej sprzedającą się marką Bourbona na świecie, obecny na wszystkich kontynentach, w większości barów. Najlepiej znana marka (jednocześnie najtańsza) Jim Beam White Label to mieszanka pół na pół alkoholi z gorzelni w Clermont i z Bostonu. Do produkcji wykorzystuje się dużych ilości żyta i kukurydzy, a także słodowanego jęczmienia. Produkowane warianty Jima Beama to: wspomniany Jim Beam White Label (czteroletnia, o mocy 40% i typowym smaku Bourbona, czyli politury, dębiny, żyta i słodyczy słodu), dalej: Jim Beam Green Label (pięcioletnia, 40%, nazywana także Jim Beam’s Choice, filtrowana przez węgiel drzewny, miękka i jedwabista z nutami karmelu), Jim Beam Distillers Series (siedmioletnia, 45% z aromatami drewna i słodyczą słodu oraz kukurydzy), Jim Beam Black Label (ośmioletnia, 43%, z nutami owoców i wanilli), Jim Beam Yellow Label (czteroletnia, 40%, typu Rye, czyli żytnia, bardzo ciekawa whisey, oleista, o smaku miodu, żyta, zdecydowanie pikantna), Jim Beam Red Stag (czteroletnia z nutą czeremchy amerykańskiej, 40%, sprzedawana w trzech wersjach: podstawowa Black Cherry, Spiced i Honey Tea) a także Jim Beam Devil’s Cut (blend z udziałem sześcioletnich destylatów, 45%, w smaku nuty dymne). Osobiście najbardziej lubię pięcio i siedmioletniego. Jim Beam produkuje także kilka gatunków bardziej ekskluzywnych whiskey, w tym m.in. Booker’s, Knob Creek, Baker’s, i Basil Hayden’s, są także właścicielami marek Olod Crow, Old Taylor i Old Grand-Dad.

spółka skarbu państwa Mazowiecka Wytwórnia Wódek i Drożdży Polmos S.A. powstała w 1990 roku w związku z restrukturyzacją Państwowego Przedsiębiorstwa Przemysłu Spirytusowego Polmos. Pod koniec 2011 roku, po kilku nieudanych próbach prywatyzacji, zadłużona firme postawiono w stan likwidacji, wkroczył do niej syndyk. Historia gorzelni w Józefowie koło Błonia, niedaleko Warszawy sięga 1865 roku, kiedy to powstała pierwsza w Królestwie Kongresowym cukrownia „Józefów” z siedzibą w Płochocinie. Z biegiem czasu nazwa przyjęła się jako nazwa osady przylegającej bezpośrednio do Fabryki. W 1875 roku cukrownia przeszła na własność Towarzystwa Akcyjnego Fabryki Cukru i Rafinerii a w parę lat później stała się jednym z pierwszych zakładów w Europie, w którym wprowadzono kompletne oświetlenie elektryczne. Już pod koniec XIX wieku była to największa i najnowocześniejsza cukrownia w Królestwie Kongresowym. W 1949 zakład zmienił nazwę na Mazowieckie Zakłady Przemysłu Drożdżowego i rozpoczął budowę drożdżowni. W latach 1951-1954 zakład zbudował osiedle mieszkaniowe, pocztę, ośrodek zdrowia i sklepy. Organizował życie kulturalne pracowników i ich rodzin, a także mieszkańców okolicy. Powstało kino, orkiestra dęta oraz klub sportowy z kortem tenisowym. W latach 1964-1965 uruchomiono w Józefowie produkcję i leżakownię wódek gatunkowych. To tu narodził się Jarzębiak, chyba najpopularniejsza wódka gatunkowa tamtych lat. W 1969 roku w nowo wybudowanym dziale rektyfikacji po raz pierwszy został wyprodukowany własny spirytus. W 1972 uruchomiono własną rozlewnię alkoholi. Od 1990 roku działał jako samodzielne przedsiębiorstwo. W latach 1994-2011 jako jedyny w Polsce i jeden z czterech europejskich zakładów zaczął produkować dla The Pierre Smirnoff Company znaną na świecie wódkę Smirnoff. W 2006 roku firma była plasowana na trzecim miejscu wśród najbardziej dochodowych producentów alkoholi wysokoprocentowych w Polsce, już w 2008 roku spadła jednak na najniższe miejsce. Wówczas też rozpoczęta została procedura prywatyzacji, w kolejnych przetargach nie zgłosił się jednak żaden kupiec. Poza wódką Smirnoff Polmos Józefów wprowadzał na rynek też szereg własnych marek: Classic, Czerwona Kartka, Prezydent, Red Sun, liczne wódki smakowe (cytrynowa, ziołowa, grejpfrutowa), likier Cherry Cordial, a także niewątpliwie sztandarowy produkt – wytrawną starzoną wódkę Kasztelańską (osiemnasto- i trzydziestoletnia), doskonałą, sprzedawaną w eleganckich karafkach.

marka armaniaku z piwnic Saint Vivant, sprzedawany w charakterystycznych pękatych butelkach z przekrzywioną szyjką – kształtem przypomina alembik. W barwie bursztynowy, w smaku aromat pieczonych jabłek. Moc – 40%.

luksusowy francuski absynt (Liqueur aux plantes d’absinthe) o mocy 55%, o ostrym smaku anyżu, złagodzonym nieco przez piołun i miętę, o pięknej zielonej barwie. Drogi, butelka kosztuje ok. 130 zł. Producentem jest firma Distilleries et Domaines de Provence, która w ofercie ma też Grande Absente 69 oraz Absente La crème.

odmiana słodkiego likieru pomarańczowego Curaçao o charakterystycznej intensywnie niebieskiej barwie. W zależności od marki zawiera różne ilości alkoholu. Oznaczenie triple sec oznacza minimalną zawartość 38% alkoholu, natomiast często jest to 20-30%. Niebieski kolor to nic innego jak barwnik, chodzi o to, żeby likier ładnie prezentował się w drinkach – Blue Curaçao to jeden z najpopularniejszych składników drinków i niezbędny składnik każdego baru. Uzyskuje się go z odmiany gorzkich pomarańczy o nazwie Curaçao. Jest w ofercie niemal wszystkich producentów likierów, m.in.: najbardziej popularny Bols Blue (21%), Toorank Blue Curaçao Dream (20%), De Kuyper Blue Curaçao (24%), Marie Brizard Curaçao Bleu (25%), a także tanie (i znacznie gorsze jakościowo) marki jak: Juanita Blue Curaçao (21%), Olando Blue Curaçao (20%) czy Orchid Blue Curaçao (24%). Ponadto produkowane są bezalkoholowe syropy Blue Curaçao m.in.: Monin, Rioba, Polin czy Da Vinci Gaurmet.

blendowana szkocka whisky, produkowana od 1898 roku, obecnie w destylarni BenRiach. Choć na butelce widnieje napis „rare old blended”, to w rzeczywistości jest to mieszanka trzyletnich spirytusów, głównie maltów ze Speyside (z bogatego portfolio BenRiach) oraz spirytusów typu grain. Ma ciekawy smak – czuć w nim zarówno nuty torfowe typowe dla maltów BenRiach, jak i surowość starzonego destylatu żytniego, a przede wszystkim owocową słodycz, ponadto orzechy laskowe, miód. W tej cenie (ok. 75 zł za 0,7 l) to naprawdę dobry, złożony blend.

wyśmienity irlandzki likier składający się w 1/3 z likieru śmietankowego (o mocy 15,5%) i w 2/3 z likieru kawowego zmieszanego z irlandzką whiskey (o mocy 37,6%). Charakterystyczna butelka rozdziela obydwa likiery, ale po nalaniu do kieliszka rozwarstwia się – kawa na dole, śmietanka na górze.  Prodkukowany od 1994 roku, w Dublinie przez firmę Tomas Sheridan & Sons. W 2011 roku pojawiła się także limitowana edycja Sheridan’s Berries – likier śmietankowy oraz 2/3 likieru jagodowego – słodycz śmietany i kwaskowatość owoców, po nalaniu do szklanki wygląda jak flaga Polski, moic obydwu likierów w tym zestawie wynosi 15,5%. Podawany na lodzie. Ten sam producent jest właścicielem równie słynnego likieru Baileys Irish Cream.

zaskakująca wódka produkowana przez firmę Kozuba i Synowie, jest to wysokiej klasy alkohol robiony ze słodu żytniego. Nie leżakuje jak tradycyjna starka przez co najmniej dziesięć lat, ale też nie procesowi starzenia zawdzięcza smak – słodkawy, wyraźnie słodowy, niepowtarzalny, będący z jednej strony wyraźnym ukłonem w stronę tradycji polskiej żytniówki, z drugiej przypominający kanadyjskie żytnie rye whisky. Przechowywana w dębowych beczkach, z dodatkiem wiórków dębowych, destylowana w miedzianych alembikach. Ma 40%, ale nuty słodu przyjemnie tłumią moc trunku. Dobrze smakuje podana w temperaturze pokojowej.

francuska grupa, notowana na giełdzie, jeden z największych na świecie producentów alkoholu. Firma powstała w 1975 roku w wyniku połaczenia dwóch wieloletnich konkurentów, spółek Pernod i Ricard (obie produkują znane francuskie anyżówki – pastisy). Kolejne lata to ekspansja na światowych rynkach i przejęcia licznych szanowanych producentów alkoholi, m.in.: w 1988 roku Irish Distillers (producenta, m.in. whiskey Jameson), rok później Orlando Wyndham (m.in. Jacob’s Creek), w 1993 roku Havana Club International, w 2001 roku pakiet 38% akcji Seagram’s Wines and Spirits, w 2005 roku Allied Domecq zaś w 2008 roku V & S (Absolut Vodka). W Polsce jest m.in. właścicielem marki Wyborowa i Luksusowa. Obecnie najważniejsze marki w porfolio Pernod Ricarda to wódka Absolut i whisky Chivas Regal. Ponadto strategiczne marki mocnych alkoholi to: Ballantines (szkocka whisky), Jameson (irlandzka whiskey), Kahlúa (likier kawowy), Havana Club (rum), Malibu (likier kokosowy na bazie rumu), Ricard, Pernod i 51 (pastis), Beefeater (gin), Martell (koniak), Royal Salute (szkocka whisky), The Glenlivet (szkocka whisky), Seagram’s (gin). Produkują też m.in. tak znane na świecie marki jak: Wild Turkey (bourbon), Zuco (sloe gin), Becherovka (likier ziołowy), Dita (likier liczi), Tia Maria (likier kawowy), 100 Pipers (szkocka whisky), Ararat (armeńska brandy), Clan Campbell (szkocka whisky), Olmeca (tequila), Azteca (tequila), Passport (szkocka whisky), Ramazzotti (likier ziołowy), Rua Vieja (aguardiente), Suze (likier z goryczki) oraz polska Wyborowa, a także wiele innych jak: Something Special, Imperial, Long John, Aberlour, Strathisla, Longmorn, Scapa, Tormore, Paddy, Powers, Walker Special Old, Wisers, Blenders Pride, Dunbar, Natu Nobilis, Royal Stag, Doble V (wszystko whisky), Ouzo Mini (w Grecji), Hiram Walker, Soho, Cusenier (wszystko likiery), Don Pedro, Presidente, Anejo Los Reyes, Brandy Domecq (wszystko brandy), Cork Dry Gin, Plymouth (giny), Viuda de Romero Rums (tequila), Montilla (rum), Sao Francisco, Janeiro (cachaça), Aalborg Akvavit, O.P. Anderson, Malteserkreuz (wszystko aquavity), Luksusowa, Polar Ice, Huzzar, Altai (wszystko wódki czyste), Gammel Dansk, Fernet Capri (bittery). W ofercie mają też wiele rodzajów win, wśród nich Jacob’s Creek i szampanów – np. Mumm czy Perrier-Jouët. Zajmują się dystrybucją wódki Stoliczna w USA. Firma ma ponad 7 mld euro rocznych przychodów, zatrudnia 18 tys. osób w 70 krajach.

(Плиска) bardzo znana bułgarska brandy, jej nazwa pochodzi od miejscowości znanej ze stanowiska archeologicznego, w VII-IX wieku była stolica ówczesnego państwa Protobułgarów. Występuje w wersjach VS, VSOP i XO. Producentem jest firma Vinex Preslav. Pliska obecna jest na rynku od 1953 roku, eksportowana do wielu krajów, w tym dobrze znana w Polsce. Jest to ciemnej barwy słodka brandy o nutach karmelu, czekolady, wanilii oraz dębu, przypomina nieco hiszpańskie brandy solera. Okres leżakowania wynosi od 5 do 8 lat.

modrzewiówka czy raczej brandy modrzewiowa, bo ten niezwykły alkohol destylowany jest z udziałem żywicy, a następnie macerowane są całe gałęzie z igliwiem i szyszkami. Aromat jest niesamowity, smak cierpki i wielce oryginalny – lasu, igliwia, żywicy. Produkowana przez kilka niewielkich firm, m.in.: Feindestillerie Hochstrasser, Knödl-Alm, Tiroler Kraeuter Destillerie czy Schusterhof. Moc – 30-36%.

inaczej też Zirbenschnaps, to wielce oryginalna brandy na pędach sosny, niezwykle cierpka, o nieco aptecznym smaku i pięknym aromacie igliwia, mchu, żywicy. Sprzedawane klarowna i ciemna w barwie (Rote Zirbengeist). Najbardziej znana marka to Zirbenz (firma Haus Alpenz), dystrybuowany m.in. w sieci Julius Meinl. Inna ceniona to Zirbener firmy Schroffen. Produkowana głównie w małych destylarniach w Austrii, m.in.: Gurktaler, Knödl-Alm, M.O. Glawar i inni. Moc – 30-40%.

szkocka whisky mieszana (nie mylić ze sławną Mackinlay’s Rare Old Highland Malt należącą obecnie do firmy Whyte & Mackay), stworzona w 1815 roku przez Charlesa Mackinlaya, kupażowana przez spółkę Charles Mackinlay & Co. z Leith. Początkowo sprzedawana pod marką Mackinlays Vatted Old Benvorlich Scotch. Ciekawostką jest, że w gorzelni Mackinlay pracowali w XIX wieku tak sławni mistrzowie kupażowania whisky jak: James Buchanan, Thomas Dewar czy James Watson, był też czas, że firma kontrolowała produkcję gorzelbni Jura i Glenallachie. Obecnie Mackinlay & Co. jest własnością Scottish & Newcastle Breveries. Blend występuje w trzech wersjach, podstawowa to pięcioletnia whisky, ale są też 12- i 21-letnia. Wszystkie charakteryzuje lekko przydymiony smak torfu oraz przyjemne nuty owocowe, a także surowość użytych w mieszance destylatów z innych niż słodowany jęczmień zbóż. Pięcioletnia Mackinlay to whisky z niższej półki, jednak w swojej kategorii cenowej pozytywnie się wyróżnia właśnie dzięki dużemu udziałowi surowych zbożowych smaków.

likier zrobiony na mleku… świstaka alpejskiego, produkowany w Tyrolu przez firmę Hias. Ma 18%, jest gęsty i bardzo słodki. Można spróbować jako ciekawostkę, ale nie jest to dobre.

popularna irlandzka whiskey blendowana, nosi imię Paddy’ego Flaherty’ego, pracownika Cork Destilleries Company w latach 20. XX wieku, nie był ona twórcą mieszanki, lecz ulubieńcem lokalnych barów. Obecnie Paddy produkowany jest w gorzelni w Midleton, właścicielem marki jest Pernod Ricard. Do kupażu wykorzystywane są w równych proporcjach spirytusy typu pot still, co zbożowe, ich okres leżakowania to co najmniej siedem lat. Paddy to whiskey słodkawa, smak miodu, wanilii i karmelu, a na finiszu posmak palonego drewna.

blendowana whisky klasy premium japońskiego koncernu Suntory, znanego głównie z whisky Yamazaki. Na rynku dopiero od 1989 roku, utworzono ją z okazji 90-lecia firmy. Hibiki 21-letnia uważana jest za najlepszy blend świata. Niezwykłość tej whisky związana jest głównie ze sposobem jej satrzenia w różnych beczkach, m.in. z japońskiego dębu Mizunara, ale też np. w beczkach po likierze śliwkowym. Ponad 50% zestawu stanowią whisky słodowe, co także wyróżnia Hibiki. Aby podkreślić niezwykłość zestawu, jest on butelkowany w butelkach o 24 ściankach, które symbolizują tradycję Sekki, odnoszącą się do kalendarza zawierającego 24 pory roku, a etykieta wykonana jest z japońskiego papieru Washi. Mieszanka 12-letnia ma owocowo-kwiatowy aromat i jest zupełnie odmienna od szkockich blendów. Hibiki 17-letnia ma równie słodki aromat jak i smak, z maślaną nutą. Mistrzostwo osiągnięto w 21-letniej, jest ona bardzo owocowa, ale i przydymiona, odnajdziemy w niej smak leśnych jagód, sherry, toffie. Bardzo słodka 30-letnia Hibiki jest ekstremalnie droga (ok. 650 euro za butelkę) i trudno dostępna.

najbardziej znana japońska whisky, sztandarowy produkt gorzelni Suntory, zdobywczyni wielu złotych medali dla najlepszych whisky single malt, co Szkotów doprowadza do szału. Słód do produkcji whisky importowany jest ze Szkocji lub Australii, alkohol destylowany jest w dwunastu alembikach. Część ich whisky starzonych jest w dębie japońskim, ale też w beczkach z drzewa cedrowego czy wiśni (te nie są dostępne w Europie). Wszystkie whisky z kolekcji Yamazaki cechuje bardzo owocowy smak.  Obecnie w sprzedaży są: 10-, 12-, 18- i 25-letnia. Najwięcej medali zdobyła whisky 18-letnia, o bardzo ciemnej barwie, którą zawdzięcza leżakowaniu w beczkach po sherry, pachnąca wiśniami, słodka i niepowtarzalna, o bardzo długim finisku z nutami sherry. Jest o niebo lepsza od Yamazaki 12-letniej, która również jest słodka, ale nie ma w sobie tej niezwykłości. Ta 25-letnia jest najciemniejsza, niemal orzechowa w barwie i rozwija te wszystkie smaki, które znajdziemy w 18-letniej.

japońska gorzelnia położona jest na wysokości 700 m n.p.m., to jest dwa razy wyżej od najwyżej położonej destylarni whisky w Szkocji. Klimat sprawia, że rocznie z beczek odparowuje tylko 2% spirytusów. W latach 80. XX wieku była to największa na świecie gorzelnia whisky, wówczas pracowało tu 36 kotłów destylacyjnych, dziś działa 12. Niektóre destylaty filtrowane są przez warstwę węgla ze spalonego bambusa. Mają własną bednarnię, a część beczek powstaje z dębu japońskiego, natomiast jęczmień oraz słód torfowy są w większości importowane ze Szkocji. Gorzelnia powstała w 1973 roku, jej założycielem był Keizo Saji, syn twórcy gorzelni Suntory – Shinjiro Toriiego. Hakushu należy do grupy Suntory. Od 1988 roku produkują własne whisky typu single malt, obecnie w sprzedaży są: 10-, 12-, 18- i 25-letnia. Dwunastoletnia jest jedną z najlepszych na świecie whisky w tej kategorii wiekowej, o kwiatowym aromacie i intensywnym smaku zielonych jabłek, a poza tym wanilii czy cynamonu, z dymnym finiszem. Osiemnastoletnia jest już zupełnie inna, zdumiewa aromat propolisu, w smaku jabłka i figi. Ta najdłużej leżakująca jest słodka, karmelowa, a jednocześnie ma bardzo dymny finisz.

francuski producent koniaku działający od 1822 roku, założycielami firmy byli bracia Alfred i Louis-Philippe De Luze. W 2006 roku gorzelnia wraz z należącymi do niej 410 hektarami upraw winogron Grande Champagne przeszła w ręce rodziny Boinaud. Koniaki firmowane marką De Luze są bardzo delikatne, o słodkich nutach owoców egzotycznych, kwiatów, przypraw korzennych. Występuje w wersjach: VS, VSOP, XO, ponadto Napoleon i Extra oraz specjalnych edycjach, np. 15-letni De Luze Special Alfred Fine Champagne.

whisky typu vatted malt, blendowana tylko z trzech wybranych maltów ze Speyside, jest dziełem Davida Stewarta, malt mastera, a powstaje w Dufftown, w gorzelni Kininvie należącej do William Grant & Sons. Dominują słodkie nuty – toffie, cynamon, wanilia, ale finisz jest długi i torfowy.

tyrolski mocny likier robiony z 40 lokalnych ziół, bardzo rozgrzewający, o mocy 50%. W smaku słodko-gorzki, czuć m.in.: lukrecję, anyż, piołun, goryczkę. Producentem jest firma Schroffenbrennerei z Salzburga.

marka reklamowana jako tylko dla dziewcząt, są to ekskluzywne likiery w eleganckich butelkach o smaku liczi i malin, o mocy 25%, robione z dodatkiem wódki i koniaku, bardzo delikatne w smaku i bardzo owocowe, dobre do drinków na bazie szampana lub toniku. Produkowane we Francji przez firmę Necker.

dystrybuowana przez koncern Brown Foreman Kentucky Straight Bourbon Whiskey o owocowo-zbożowym intensywnym smaku, przypomina białego Jim Beama. Starzona przez trzy lata. Na etykiecie amerykańska flaga.

to nieformalna nazwa zapoczątkowanej w 2012 roku linii likierów na bazie wódki, produkowanych przez Polmos Bielsko-Biała. Wszystkie mają moc 34% i intensywny smak owoców. Właściwie powinny przynależeć do linii smakowych wódek, nie likierów, ale duża zawartość cukru kwalifikuje je do tej bardziej obszernej grupy. Wprowadzone smaki to: grejpfrutowa, wiśniowa, miodowa, cytrynowa i gruszkowa – ta ostatnia jest naprawdę świetna do koktajli, dużo lepsza od gruszkowej Wyborowej. Wszystkie są delikatne i dobrej jakości. Sprzedawane są w takich samych butelkach jak flagowy produkt z Bielska-Białej, czyli likier Advocaat.

producent szkockiej whisky single malt, firma działa od 1826 roku, a od końca XIX wieku jest jednym z podstawowych składników znanego kupażu Teacher’s (firma William Teacher & Sons kupiła GlenDronach w 1960 roku). W 2008 roku zmienił się właściciel, obecnie gorzelnia należy do BenRiach – firmy znanej zarówno z własnych maltów, jak i whisky blendowanych. Jest dostępna dla zwiedzających. GlenDronach określana jest mianem richly sherried style, co zawdzięcza oczywiście leżakowaniu w beczkach po sherry (zwykle Oloroso, ale też Pedro Ximenez). W sprzedaży są malty: 12-, 15-, 18- i 33-letnia. Są to wyborne whisky o wyraźnie słodkich nutach – pomarańczy, czekolady, toffie (może poza 18-letnią, która jest cięższa z nutami tytoniu). Wersja starzona przez 33 lata w beczkach po sherry Oloroso to prawdziwe arcydzieło regionu Higland. Malty GlenDronach mają 43-46%, są orzechowej barwy, nie są filtrowane na zimno, kadzie zacierne zrobione są z sosny oregońskiej, zaś alkohol destylowany jest w alembikach, które odtworzono według XIX-wiecznych wzorów. Whisky ma własną stronę internetową w języku polskim www.Glendronach.pl.

drugi doskonały blend ze stajni Tomatina, obok whisky Talisman, ta jest bardziej ekskluzywna, zdecydowanie droższa, dłużej leżakująca, bardziej złożona. Kupaż powstał już w 1857 roku, jego twórcami są John i William Hardie (ich nazwiska do dziś są na etykiecie razem z miastem Edynburg). Nazwa pochodzi od tytułu powieści Waltera Scotta. Blend przez lata należał do firmy Williama Sandersona (znanego ze średnio udanej whisky VAT 69), a obecnie jest własnością Japończyków – firmy Takara Shuzo & Okura Ltd., do której należy gorzelnia Tomatin (znana ze świetny single malts). Dostępny jest w wersjacj 12- i 21-letniej kupażowanej whisky. Pierwsza jest droga, druga bardzo droga. Sprzedawane są w eleganckich butelkach przypominających karafki. Whisky jest delikatna, wyważona, z nutami dębiny, jabłek, ale także torfu, słodu i żyta. Kupażowana jest z alkoholi ze Speyside, Highlands i Lowlands, oczywiście trzon stanowią wyraziste, przydymione malty Tomatin. Do tej 21-letniej dodano także malty z Islay, dzięki czemu jest bardziej smolista, doskonała, szkoda że taka droga.

szkocka whisky będąca obecnie marką francuskiego dystrybutora alkoholi, firmy Slaur International. Podstawą oferty jest trzyletni blend – bardzo owocowy, z nutą sherry, zupełnie przyzwoity. Glen Scanlan ma też blendy: 5-, 12-, 18- i 30-letni, mają także 12-letnią whisky single malt (również o nutach sherry) i 12-letnią typu vatted malt, słodką, z nutami orzechów i egzotycznych owoców, całkiem ciekawą.

włoski likier na bazie grappy i owoców chleba świętojańskiego, zarówno w smaku jak i zapachu nieporównywalny z niczym – ma w sobie kwiatowe aromaty i słodycz. Moc – 39%. Producent – Gocce di Puglia. Likier z chleba świętojańskiego pod marką Antichi Rosoli wytwarza też m.in. Distilleria Virtus należąca do grupy Bianchi.

holenderski destylat na bazie słodu i jałowca oraz z dodatkiem ziół, które dodają mu nieco pikantnego smaku, ostrzejszego niż zwykły genever. Produkowany m.in. przez Golden Arch Distillery czy A.v. Wees pod marką Taainagel.

marka znanej czystej wódki destylowanej przez firmę Nolet z Schiedam (Ketel One), ale też marka genevru, czyli holenderskiego destylatu ze słodu, z dodatkiem jałowca. Ketel 1 Graanjenever destylowany jest chałupniczą metodą w specjalnych kotłach o pojemności 3277 litrów, a uzyskany alkohol jest bardzo delikatny, o rześkich zbożowych nutach.

jeden z największych na świecie – obok innej holenderskiej firmy, Bolsa – producent koktajli dla barów. Firma działa w ponad 100 krajach i rocznie sprzedaje ponad 50 mln butelek, ma własne gorzelnie m.in. w Stanach Zjednoczonych, Kanadzie, Wielkiej Brytanii. Siedzibą De Kuyper Royal Distillers B.V. jest Schiedam, stolica holenderskiego gorzelnictwa. Firmę założył w 1695 roku Petrus De Kuyper. Początkowo skupiana się na produkcji genevru, tradycyjnego holenderskiego napitku na bazie destylatu słodowego i jałowca, likiery pojawiły się w ofercie w 1920 roku i na początek były to: Apricot Brandy, Cherry Brandy, Triple Sec oraz Crème de Menthe. W 1995 roku poszerzyli ofertę o kremy mleczne i jajeczne, przejmując holenderskiego lidera na tym rynku, firmę Erven Warnink BV. Od 2007 roku działa muzeum De Kuypera. Dziś oferta obejmuje ponad 70 produktów, w tym likiery: Amaretto, Anisette, Apricot Brandy, Blackberry, Blue Curaçao, Blueberry, Butterscotch Caramel, Cherry, Coconut, Cranberry, Crème de bananes, Crème de Cacao dark, Crème de Cacao white, Crème de Café, Crème de Cassis, Crème de Menthe Green, Crème de Menthe White, Dry Orange, Grande Orange, Grapefruit, Kiwi, Mango, Marasquin, Melon, Parfait Amour, Passion Fruit, Pisang, Raspberry, Red Curaçao, Red Orange, Sour Apple, Sour Rhubarb, Triple Sec, Vanilla, Watermelon, White Curaçao, Wild Strawberry. Przy czym w różnych krajach nazwy mogą być inne. Oferta kremów mlecznych i jajecznych obejmuje: Butterscotch Cream, Country Lane, De Kuyper Advocaat, Peach Cream, Pina Colada, Squeeze bottle Warninks, Strawberry cream, Tokkelroom i Warninks Advocaat (ten ostatni w kilku wersjach). Ponadto kolekcja tradycyjnych hoilenderskich mocnych napitków: Bessenjenever, Citroenbrandewijn, Citroenjenever, Jonge Graan Jenever, Rum Punch, Schipperbitter i Vieux, a także wiele innych alkoholi, wśród nich np.: Cherry Brandy, Kirsch, Kwai Feh, Oranjebitter, Raspberry Pucker czy Sour Apple Pucker. Produkty De Kuypera są tańsze niż konkurencyjne od Bolsa, smak to już prywatne gusta, osobiście najbardziej lubię ich likiery: Crème de Cassis, Watermelon, bardzo dobre są Puckery, no i tradycyjne holenderskie destylaty, a także znakomity Kirch – aromatyczny, o mocy 50%.

holenderska brandy robiona w 70% na bazie żytniego destylatu, w 30% jest to tzw. mountwijn, czyli słodowy destylat z dodatkiem jagód jałowca, w smaku przypomina amerykańską czy kanadyjską whiskey typu rye – jest słodkawa, a jednocześnie ma w sobie ostre żytnie nuty. Starzona w beczkach, tym szlachetniejsza im dłużej leżakuje, minimalny okres to 6 miesięcy, ale bywa że starzenie trwa i 15 lat. Moc – 35-42%. Popularne marki to: Zuidam Rogge Genever, Amsterdamsche Rogge Jenever czy A.v. Wees Roggenaer.

zawsze jest to oude lub graan genever, czyli starzony w dębowych beczkach, w tym przypadku destylowany w małych miedzianych alembikach, z dodatkiem: arcydzięgla, kolendry, lukrecji, kory cynamonowej, oczywiście także jałowca. Zawiera minimum 51% mountwijn, czyli destylatu słodowego z jęczmienia, żyta i pszenicy, najczęściej jest to 100% mountwijn. W smaku słodkawy jak słodowa whisky, z nutami wanilii, karmelu, drewna i rześkością jałowca. Doskonałe. Moc – najczęściej powyżej 40%. Starzony najczęściej minimum dwa lata, a często więcej, nawet 15 lat. Producenci to m.in.: Zuidam, Wenneker, A.v. Wees.

wzrok przykuwają butelka, kolor i nazwa, niewątpliwie likier ten jest wielkim marketingowym sukcesem. Francuska receptura, francuski koniak, francuska wódka i egzotyczne owoce: cytrusy, mango, ananas. W smaku słodkie, ale bardziej kwaśne, w barwie smurfowe, w ośnieżonym szkle. Moc – 17%. Likier niezwykle popularny w USA, gdzie jest też rozlewany przez destylarnię Heaven Hill. Jest też Hpnotiq Harmonie o barwie bladofioletowej, z dodatkiem fiołków i żurawiny.

bardzo udana mieszanka szkockich whisky, powstała w 1890 roku, z charakterystyczną etykietą, na której widnieją czarny terier szkocki oraz biały terier West Highland. Twórcą blendu jest legenda świata whisky, James Buchanan, dziś należy o do koncernu Diageo. W skład mieszanki wchodzą destylaty, które leżakowały minimum 3 lata – jest to zestaw ponad 30 whisky słodowych i zbożowych (m.in. Clynelish, Glendullan, Dalwhinnie), pochodzących z różnych regionów Szkocji. Black & Whyte ma słomkowy kolor, jest delikatna, ale jednocześnie ma swój styl, w smaku dominuje słodycz oraz orzeźwiające nuty traw.

(τεντούρα) zwana także Tintura, to doskonały grecki digestif, jednocześnie tradycyjny trunek wytwarzany już w XV wieku w Patras. Likier robiony jest na bazie brandy z wytłoków winogron z dodatkiem anyżu (Tsipouro) oraz goździków, cynamonu, gałki muszkatołowej i cytrusów. W barwie pomarańczowo-brązowy, w smaku anyżkowo-cynamonowy, słodko-gorzki, bardzo oryginalny, nie przypomina włoskich amaro. Moc – 25%. Główni producenci likieru to: Agouridis, Chris Distillery, PIlavas, Polykala czy Kastro.

Kozuba – marka rodzinnych wódek i nalewek – Z. Kozuba i Synowie z Jabłonki pod Nidzicą. Położona nad jeziorem, na uboczu firma dostepna jest dla zwiedzających, niebawem ma tu powstać sala degustacyjna. Mają bardzo oryginalne trunki, starannie destylowane we własnych aparatach kolumnowych wykonanych z miedzi (pięć i szesnaście półek w dwóch aparatach). Na miejscu dokonywana jest fermentacja zacierów zbożowych, tu też alkohole są starzone w beczkach z białego amerykańskiego dębu i na miejscu rozlewane do oryginalnych zaprojektowanych na potrzeby firmy butelek. Osobiście uważam, że absolutnie rewelacyjna jest ich Artisan Wódka Żurawina i Jałowiec, to idealna kompozycja składników – słodycz i bardzo ostry smak jałowca. Mniej smakowały mi dwie pozostałe wódki – Jarzębina i Głóg (za gorzka) oraz Tarnina i Śliwka (w tej niestety przebija smak spirytusu) – obydwie zostały już wycofane z produkcji. Żurawina i Jałowiec ma ukazać się w nowej odsłonie, do jej destylacji zostanie wykorzystana specjalna komora ze stali nierdzewnej, w której umieszcza się odpowiednio dobrane składniki (owoce, zioła itd) i przepuszcza przez nią opary z kolumny, przez co destylat nabiera delikatnego i bardziej szlachetnego smaku. Z nalewek rewelacyjna jest żurawinowa, nienaganna i godna polecenia kolonialna (jeżeli ktoś lubi bakalie) i z rokitnika (dla mnie za słodka). Niewątpliwym wydarzeniem jest Kozuba White Dog – niestarzony słodowy alkohol reklamowany jako pierwszy polski single malt, o przyjemnych owocowych nutach, pierwotnie wypuszczony w wersji ze słodku jęczmiennego, następnie ze słodu żytniego. Doskonałą wódką ze słodu żytniego, starzoną w dębinie, jest Starkus. Firma ma też w swojej historii okowitę – żytnią i jęczmienną, wódkę czystą, przygotowuje też pierwszą polską whisky ze słodu żytniego. Na początek do sprzedaży trafi Straight Rye Malt Whisky, która leżakuje 2 lata w nowych beczkach z białego dębu amerykańskiego, a rok później 3 letnia Single Malt whisky. W planach jest również wypuszczenie limitowanych edycji Single Cask i Barrel Proof w obu przypadkach. W przyszłości asortyment ma się poszerzyć o destylaty z jęczmienia, orkiszu, pszenicy, być może także o linię ekskluzywnych brandy owocowych.

marka likieru z wyższej półki, robionego na bazie koniaku i hodowanych w Belgii słodkich gruszek. Trunek o bursztynowej barwie starzony jest przez cztery lata w beczkach z dębu z Limousin. W smaku zdecydowanie słodki, z nutami wanilii, moc – 38%. Marka powstała w 1894 roku, jej twórcą jest Alzatczyk Jean Heinrich, który otrzymał jakoby recepturę od belgijskich mnichów. Ciekawostka, że obecnie produkowany z francuskich destylatów i belgijskich owoców likier powstaje w Szwecji, gdzie swoją siedzibę ma firma Xanté.

lider ukraińskiego rynku gorzelniczego. Firma powstała zaledwie w 1992 roku, by już w 2006 roku zająć drugie miejsce na świecie w produkcji wódki zajęła za marką Smirnoff. Nazwa pochodzi od siedziby gorzelni w Niemirowie w obwodzie winnickim. Oczywiście gros produkcji stanowią wódki czyste, z najbardziej popularną Nemiroff Original na czele, dalej jest wódka klasy superpremium Lex, ale i lokalnie dystrybuowana Osobaya czy Nemyrovskaya. Ceniona jest także zbożowa Nemiroff Ukrainian Wheat. Nemiroff ma bogatą gamę wódek smakowych oraz likierów owocowych na bazie wódki, ich jakość jest różna, te klasy Premium: Nemiroff Premium Currant i Nemiroff Premium Lime, a także Nemiroff Cranberry są niezłe, natomiast Nemiroff Honey Pepper (miodowo-paprykowa), Nemiroff Birch Special (brzozowa), Nemiroff Rye Honey (miodowa) czy Nemiroff Citron (cytrynowa) raczej wyróżniają się na minus na tle konkurencji.

tradycyjny holenderski likier truskawkowy, słodko-cierpki, często robiony na rumie, czasami z dodatkiem likieru różanego, który nadaje większej słodkości. Niektórzy, jak np. destylarnia A.v. Wees De Ooievaar z Amsterdamu robią likier na bazie truskawkowej brandy. Dobry jako dodatek do deserów, oleisty, moc – ok. 20-25%.

jedna z najstarszych, najlepiej znanych, najbardziej cenionych w barach marek związanych z produkcją alkoholi. Lucas Bols założył firmę w Amsterdamie w 1575 roku i początkowo koncetrował się na produkcji narodowego holenderskiego napitku – genevru. Obecnie w ofercie jest m.in. 38 likierów, które stanowią podstawowy zestaw do większości drinków: Bols Melon, Bols Watermelon, Bols Vanilla, Bols Triple Sec, Bols Strawberry, Bols Sour Apple, Bols Sloe Gin, Bols Red Orange, Bols Raspberry, Bols Pomegranate, Bols Peppermint White, Bols Peppermint Green, Bols Peach, Bols Passion Fruit, Bols Maraschino, Bols Mango, Bols Lychee, Bols Kiwi, Bols Kirsch, Bols Green Banana, Bols Green Tea, Bols Elderflower, Bols Crème de Cassis, Bols Cacao White, Bols Cacao Brown, Bols Coffee, Bols Coconut, Bols Cherry Brandy, Bols Butterscotch, Bols Parfait Amour, Bols Natural Yoghurt Liqueur, Bols Dry Orange Curaçao, Bols Blue, Bols Blueberry, Bols Banana, Bols Amaretto i Bols Apricot Brandy. Ponadto oferują wciąż genever, zarówno młody jak i starzony w beczkach (oude genever). Poza Holandią Bols znany jest z czystej wódki, czterokrotnie destylowanej, należącej do najpopularniejszych wódek w Polsce. Natomiast w Amsterdamie można zwiedzać muzeum – Dom Bolsa, poznać historię zakładu, metody destylacji, maceracji, wszystkie smaki likierów, jest tam także bar, w którym można spróbować znakomitych koktajli na bazie produktów Bolsa.

to nazwa ludowego zespołu z Podhala, a także sieci restauracji, a na dokładkę cytrynowej wódki z Polmosu Siedlce, którą na etykiecie rekomenduje Piotr Majerczyk, lider grupy, wokalista i skrzypek. Wódka ma 35%, nie jest słodka lecz wyraziście cytrynowa, z dodatkiem naturalnego soku z cytryny a nie koncentratów, zupełnie niezła.

marka długo leżakującego destylatu zbożowego z dodatkiem jałowca, genevru, w tym przypadku jest to Zeer Oude Genever, czyli leżakujący w dębowych beczkach od kilkunastu miesięcy do pięciu lat (Loyaal 5 jaar). Jak wszystkie stare genevry butelkowany jest w kamionkowych flaszach, producentem jest firma A.v. Wees De Ooievaar z Amsterdamu. Loyaal ma smak dostojny, wyczuwa się dębinę, słód, owocowość, jałowiec jedynie eksponuje smaki zbożowego destylatu, sam w sobie nie nadaje trunkowi aromatu. Loyaal smakuje podobnie do whisky. Robiony jest w 100% z mountwijn, czyli destylatu ze słodowanych ziaren jęczmienia, żyta i kukurydzy, do jego produkcji wykorzystano siedem różnych odmian mountwijn – efekt jest zaskakująco łagodny. To doskonały holenderski trunek. Moc – 40-42%, barwa klarowna.

(także korewijn lub corenwijn) holenderska wódka zbożowa, odpowiednik niemieckiego kornbrand, tyle że tu prawie zawsze z dodatkiem jałowca oraz wedle ścisłych receptur, które nakazują używać do destylacji minimum 51% mountwijn, czyli zbożowego destylatu, co w smaku upodabnia Korenwijn do whisky. Do produkcji mountwijn poza jałowcem używa się: żyta, jęczmienia i kukurydzy, w przypadku Korenwijn dominuje jęczmienny słód). Destylat jest starzony przez co najmniej rok w 700-litrowych dębowych beczkach, a następnie po rozwodnieniu do mocy 38% rozlewany do kamionkowych butelek. Okres starzenia może być dłuższy, często wynosi 4 lub nawet 8 lat, ale bywa i 18 lat. Do najlepszych należą: Bols Corenwijn, Wenneker Korenwijn, Rembrandt Korewijn A.v. Wees, Hooghoudt Korenwijn czy Zuidam Korenwijn. W smaku alkohol jest łagodny, z wyraźną słodyczą słodu (na 1 l destylatu wolno dodawać 20 g cukru), jałowiec jest niemal niewyczuwalny, wprowadza jedynie bardziej rześkie nuty. Alkohol jest klarowny, im starszy tym bardziej oleisty, niektórzy producenci barwią go nieco karmelem.

egzotyczny i bardzo smaczny likier firmowany przez Cointreau jako: „oryginalna hinduska receptura”, jest bardzo orzeźwiający, wśród składników są mango, herbata oraz jaya – hinduskie przyprawy. Ma 20% i jasnopomarańczowy kolor.

tradycyjny różany likier z Amsterdamu, w tłumaczeniu nazwa znaczy „Róża bez kolców”. W smaku delikatny, mniej słodki niż nasz Rosalis z Polmosu Łańcut. Moc – 30%, barwa bladoróżowa. Doskonały z gorzelni A.v. Wess De Ooievaar. Kiedyś był też w ofercie Bolsa, ale zaniechano produkcji.

holenderski likier mleczny o egzotycznym smaku, jak dla mnie za słodki, ale dobry składnik koktajli. Wykorzystane owoce to przede wszystkim kokos, a także banan i guarana, zalane rumem. Moc – 15%, producentem jest firma Flügel.

wyjątkowo niedobra gruzińska brandy, ma przepalony, czy może raczej „przypalony” smak. Producent – Tiflisi Marani, moc – 40%, barwa – ciemna rdza. Jest to brandy dziesięcioletnia, producent chwali się czterema złotymi medalami na międzynarodowych wystawach… Może ja się nie znam, ale dla mnie to ona smakuje tak, jakby zalano owocowym destylatem przypaloną oponę.

holenderski producent alkoholi, w tym znanych likierów. Firma istnieje od 1693 oku, pod obecną nazwą od 1812, kiedy przejął ją Joannes Wenneker. Nadal pozostaje firmą rodzinną, choć już nie należy do Wennekerów, w 1903 roku odkupił ją Johannes Cornelis van der Tuijn, a dziś właścicielami są jego prawnuki. Sztandarowe produkty to: genever Wenneker Oude Proever, korn Wenneker Zeer Oude Korenwijn oraz likiery owocowe i aromatyzowane dla barów w 41 smakach. Wytwarzają też rum, gin, kremy (Pina Colada), syropy do koktajli (Grenadina). Wenneker jest też właścicielem innych znaków towarowych, jak: Goblet (produkuje genever), Olifant (gin, genever, wódka), Nikolski (wódka) i Highland Bull (whisky).

czołowy producent win i mocnych alkoholi w Izraelu. Firmę założył w 1882 roku baron Edmond de Rothschild, właściciel winnic Lafite w Bordeaux. Do firmy należy ponad 1400 hektarów upraw winnych, sprzedają ponad 15 mln butelek rocznie. Poza winami są producentem znakomitych brandy (m.in. 777), a także najbardziej znanego izraelskiego likieru – Sabra, o smaku czekoladowo-miętowym.

bardzo udany produkt Polmosu Bielsko-Biała, od niedawna sprzedawany w karafkach. Jest to likier robiony poprzez zalew sprowadzanego z Jamajki rumu na soku z polskich wiśni. W smaku deserowa słodycz, ale harmonijnie połączona z aromatycznym destylatem. Moc – 35%.

marka dystrybuowana przez Bartex-Bartol, w ofercie czterokrotnie destylowana wódka czysta i robione na jej bazie wódki smakowe: Vodka.pl Coffee, Vodka.pl Cranberry, Vodka.pl Mandarin, Vodka.pl Pear, Vodka.pl Pepper&Honey, Vodka.pl Żeń-Szeń. Żurawinowa, mandarynkowa oraz miodowa ostra niczym się nie wyróżniają, ta z ziarnami kawy jak dla mnie jest wstrętna, natomiast gruszkowa i żeń-szeń niewątpliwie warte uwagi.

likier wiśniowy z Polmosu Józefów o dominującym smaku pestki, jedna z najgorszych wiśniówek oferowanych na polskim rynku.

znany kalwados, firma powstała w 1821 roku w Normandii pod nazwą Debrise-Dulac, dziś nosi imię założyciela. Już w 1900 roku stała się liderem na rynku sprzedaży kalwadosów i palmę pierwszeństwa dzierży do dziś, przy czym 70% przychodów zapewnia eksport. Kalwadosy Père Magloire butelkowane są w kilku wersjach, podstawowa to Fine, dalej są V.S.O.P. i X.O., a także 12- i 20-letni. Te z wyższej półki, rozpoczynając od X.O., mają głęboki rozgrzewający smak, w którym znajdziemy zarówno cierpko-słodkie nuty typowe dla jabłek, jak i gorycz dębiny. W siedzibie firmy działa także Muzeum Kalwadosu, odwiedzane rocznie przez ok. 25 tys. turystów, zwiedzać można nie tylko wystawę poświęconą technologii produkcji lecz także należące do gorzelni piwnice, w których w 2500 dębowych beczkach dojrzewają trunki.

ceniona whisky z regionu Speyside, nazwa pochodzi od wioski Aberlour nad rzeką Lour. Gorzelnię założył tu w 1879 roku James Fleming, jednak ta spłonęła wraz z większością zapasów w pożarze z 1898 roku. Dziś należy do koncernu Pernod Ricard i jest jednym z głównych kupaży blendu Clan Campbell. Produkuje się tu także single malts, m.in. ożywczą dziesięcioletnią Aberlour oraz droższe i bardziej wysublimowane: 12, 16- i 18-letnie, starzone w dwóch rodzajach beczek – po Bourbonie i po sherry, a także mają głeboką, lekko słodką, mocną whisky typu cask strenght Aberlour A’Bunadh starzoną w beczkach po sherry oloroso.

(Карнобатска) to znana, świetnie promowana bułgarska marka alkoholi, słynąca z rakiji. Właścicielem jest firma Vinprom Karnobat, działająca od 1953 roku, nazwa pochodzi od regionu w Bułgarii słynącego z winnic. Vinprom Karnobat oczywiście ma w ofercie wina (m.in.: merloty, cabernety, chardonnay). Rakije to: Karnobatska Muskatova, Karnobatska Grozdova oraz Karnobatska Specialna Selekcija, ponadto specjalnie starzona w 230-litrowych beczkach, łagodna i złocista rakija Kehlibar. Firma oferuje też: brandy Karnobat, likier mietowy Karnobatska oraz mastikę Karnobatska. Na rynku bułgarskim jest to czołowy producent rakiji. Trunki starzone są w specjalnie dobieranych beczkach z bogatego wyboru odmian dębów: strandża, bałkańskiego, pirenejskiego i amerykańskiego białego dębu.

tania marka wódki oferowanej w sieci dyskontowej Żabka, poza czystą występuje w wersjach smakowych: cytrynowa, gorzka z miętą i gorzka. Wszystkie są niedobre, ale ta ostatnia najgorsza.

po litewsku nazwa oznacza jelenia, który widnieje także na etykiecie. Trunek występuje w trzech wersjach o mocy 35%: pigwa, żurawina, czarna porzeczka, jest także Starka Taurusis Elnias i pigwowy likier Taurusis Elnias o mocy 20%. Producentem jest firma Italiana z Kowna, której motto brzmi: „Jesteśmy zbyt mali by ryzykować złą jakość”. W przypadku tych napitków jakość nie jest zła, ale też nie jest zniewalająca, ot aromatyzowane wódki, trochę bardziej owocowe niż zazwyczaj.

popularna marka hiszpańskiej brandy, dostępna w wielu barach na całym świecie i wystepująca w trzech odmianach – tania pięcioletnia, a także dzesięcio i doskonała dwudziestoletnia. Rodzina Torres prowadzi swoje Bodegas od XVII wieku, poza brandy wytwarzają także wino z winogron ugni blanc i parellada. Te wina właśnie służą do destylacji brandy, która odbywa się w miedzianych alembikach. Trunek starzony jest w beczkach z francuskiego dębu z Limousin. W smaku czujemy przede wszystkimn delikatność bakalii – rodzynki, suszone morele, orzechy.

marka chilijskiego pisco, czyli odmiany winogronowej białej brandy, w tym przypadku destylowanej z winogron muszkatowych. Występuje w kilku odmianach, w zależności od okresu starzenia. Najbardziej znane (sprzedawane również w Polsce) jest Pisco Reservado Capel Moai Statue w eleganckiej ceramicznej butelce przypominającej posąg Moai z należących do Chile Wysp Wielkanocnych. Bardzo delikatne, o wyrazistym muszkatowym smaku, leżakuje minimum dwa lata w dębowych beczkach, znakomite na początek przygody z pisco. Moc – 40%.

baskijski likier (hiszpańska nazwa to Pacharán), traktowany jako digestif i podawany mocno schłodzony lub na kostkach lodu. Robiony jest z maceratu z tarniny, z dodatkiem anyżku, ziaren kawy, wanilii. W smaku słodko-cierpki, orzeźwiający, bardzo dobry i niepowtarzalny, zupełnie inny niż angielski sloe-gin, również robiony z maceratu tarniny. Moc 25-30%, barwy różowego wina. W regionie Navarra znany od średniowiecza. Wprowadzony do masowej sprzedaży (butelkowany) od 1956 roku pod marką Zoco przez rodzinną firmę Ambrosio Velasco, którego krewni lokalnie produkowali patxaran od 1816 (obecnie właścicielem marki Zoco jest Pernod Ricard). Inne znane marki to: Etxeko, Kantxa, Barañano Atxa czy Baines. Rocznie produkowanych jest 7 milionów litrów.

whiskey w stylu Kentucky Straight Bourbon, teoretycznie z długą tradycją, Augustus Bulleit produkował swój trunek już w latach 30. XIX wieku. Zmarł w 1860 roku, a wraz z nim do historii przeszła marka. Wskrzesił ją jednak według starej receptury potomek Augustusa – Tom Bulleit. Nowy Bourbon pojawił się na rynku w 1987 roku, powstał i do dziś pędzony jest w znanej gorzelni Four Ross, początkowo właścicielem marki był Seagram, obecnie należy ona do Diageo. Ponieważ aż 29% kupażu stanowi whiskey żytnia, to Bulleit ma ostry smak. Przez siedem lat starzony jest w beczkach z amerykańskiego dębu i właśnie dębowe nuty zdecydowanie dominują, ponadto wyczuwa się miód i wanilię, ale też mniej przyjemne smaki przefermentowanej kukurydzy i politury, przez co lepiej smakuje na kostce lodu. Nie ma jednak co wybrzydzać, sprzedawany w hipermarketach jest atrakcyjną propozycją cenową jeśli chodzi o Bourbona, przynajmniej w Polsce – butelka 0,7 l kosztuje poniżej 60 zł.

(Зубровая) to produkowana w Rosji, na Białorusi i Ukrainie wódka na trawie żubrowej. Białoruska, podobnie jak polska Żubrówka czy litewska Stumbrinė, produkowana jest na trawach z Puszczy Białowieskiej. W smaku wszystkie są podobne, delikatne, aromatyczne, ziołowe o słodkawej nucie trawy.

potężna marka mieszanej szkockiej whisky (a także sieci sklepów), wsytaępującej w różnych kategoriach cenowych – od taniej i przeciętnej Ballantine’s Finest po znakomite blendy dłużej leżakujące, z których już 12-letnia jest bardzo dobra, a są też 17-, 21- i 30-letnie. Jedniocześnie Ballantine’s to jeden z najstarszych blendów, mieszana whisky 30-letnia pojawiła się na rynku już w latach 20. XX wieku! Sama firma powstała w 1827 roku, kiedy George Ballantine otworzył w Edynburgu swój sklep z whisky. Firma szybko się rozwijała m.in. dzięki własnym blendom, które pod koniec XIX wieku były już eksportowane na wszystkie kontynenty. W 1936 roku rodzina Ballantine sprzedała biznes, właścicielem stał się kanadyjski Hiram Walker. Dziś marka jest własnością koncernu Pernod Ricard, a zarządza nią firma Chivas Brothers. Nawet na najprostszą wersję blendu wchodzi ponad 40 różnych spirytusów, podstawą są mniej znane malty ze Speyside: Glenburgie i Miltonduff, ale w skład Ballantine’sa wchodzą whisky ze wszystkich stron Szkocji tak dobrane by mieszanka miała łagodny, słodkawy, ale jednocześnie bardzo różnorodny charakter. O ile Finest ma głównie owocowo-waniliowe nuty, to już w dwunastoletnim trunku czuć także posmak dymu i torfowiska, w przypadku mieszanek 21- i 30-letnich znajdziemy dodatkowo smaki wrzosowe czy przypraw korzennych. To naprawdę znakomite blendy. Warto wydać więcej pieniędzy by rozkoszować się perfekcją mistrzów kupażu.

(Тиса) doskonała ukraińska brandy, nazywana tam koniakiem, produkowana od 1967 roku w Użhorodzie. Swoją nazwę zawdzięcza rzece Cisie. Wielokrotnie nagradzana, dorównuje dobrym francuskiem koniakom, delikatna, w smaku wanilia, czekolada, ale i dębina. Starzona przez 6 lub 8 lat. Moc – 42%.

francuska destylarnia założona 1889 roku. Maison René Laclie, bo taka jest pełna nazwa, wciąż pozostaje w rękach rodziny, spadkobierców założyciela. Do swoich kupaży używa destylatów ze wszystkich odmian winogron z regionu Cognac. Koniaki wypuszczane są na rynki w trzech liniach.  Pod marką Laclie sprzedawane są bardzo łagodne trunki o waniliowo-miodowo-owocowej nucie. Nie są one drogie, nawet 16-letnie XO oferowane jest u nas w cenie poniżej 200 zł za karafkę 0,7 l. Sztandarowa i bardziej prestiżowa jest linia Léopold Raffin, a w niej kupaże liczące sobie ponad 20 lat, te koniaki również są łagodne, ale o bardziej wyrazistym smaku dębiny oraz suszonych owoców, orzechów. Bardziej korzenne smaki odnajdziemy w produktach sygnowanych marką Edouard Larcy. W każdej linii znajdziemy koniaki od VS do XO, a także specjalne kupaże złożone z najstarszych destylatów, sprzedawane w eleganckich karafkach i oczywiście drogie. Produkują również wyśmienitą brandy pod marką Auguste Barreau, wśród nich wyróżnia się 15-letnia o złożonych aromatach kwiatów, korzeni, wanilii, a nawet chilli.

najbardziej znany meksykański likier i jeden z najpopularniejszych likierów kawowych na świecie. Bardzo słodki, oleisty, smakuje trochę jak cukierki kukułki rozpuszczone w rumie, z nutą wanilli. Ma elegancki kolor espresso, robiony z przebranych, najlepszych ziaren meksykańskiej kawy oraz rumu. Historia likieru sięga 1936 roku, jego twórcą był Pedro Domecq. Firma połączyła się w 1994 roku z Allied Domecq, a od 2005 roku jest w grupie Pernod Ricard. Moc likieru to 20% (do 2004 roku było to 26,5%). Dostępna w tysiącach barów na całym świecie, jest składnikiem wielu popularnych koktajli, m.in.: B-52, Baby Guinness, Black Russian, White Russian czy Mudslide. Można także pić samą na kostkach lodu lub z dodatkiem mleka.

w XIX wieku na małej szkockiej Wyspie Arran było blisko 50 gorzelni, dziś jest jedynie Arran Distillery, która na dodatek nie ma historii, założono ją dopiero w 1995 roku – jej twórcą był Harold Currie, przez lata dyrektor zarządzający w Chivas Brothers. Arran robi bardzo dymne, głębokie whisky, przypominające nieco te z Islay. Produkują zarówno whisky typu single malt: The Arran Malt, Robert Burns i Machrie Moor oraz blendy: Lochranza i Robert Burns (nazwisko szkockiego poety pojawia się na dwóch rodzajach whisky, Arran Distillery jest mecanasem fundacji World Burns Federation). Malty są ciężkie, wyraźnie torfowe, blendy są bardziej orzeźwiające, choć zarówno z nutami torfu jak i soli. Produkują także likier na bazie single malt – Arran Gold Single Malt Whisky Cream Liqueur (17%).

jedna z najbardziej znanych marek szkockich blendowanych whisky, z charakterystycznym białym kliperem na żółtej etykiecie. Powstała w 1923 roku, jej twórcą jest Charles Julian, obecnie należy do Edrington Group, który w swoim portfolio mają m.in. The Famous Gruse. Ma jasną barwę nawet w wersjach starzonych przez wiele lat i trochę surowe nuty whisky zbożowych, ale są one wzbogacone zarówno torfową goryczą słodów, jak i waniliową słodyczą. Jak rzadko która blendowana whisky ma bardzo wyraźny smak dębiny. Łącznie składa się na nią ponad 20 szkockich maltów plus grain whisky. Absolutnie warta polecenia w wersji podstawowej, która wyróżnia się na tle łagodnych przeważnie blendów, natomiast wersje starzone (12-, 15-, 18-lat) nie oferują wiele więcej i przez to rozczarowują. Rarytasem jest Cutty Sark 25-letnia.