Od kilku dni dziennikarze mediów rozmaitych, od poważnych po brukowe, deliberują czy nasi kochani politycy z prezydentem, premierem i ministrem spraw zagranicznych na czele, powinni byli zabierać głos w obronie aresztowanego w Szwajcarii za gwałt sprzed ponad 30 lat, Romana Polańskiego. Argumenty padają głównie przeciwko politykom, bo jakoby każdy jest równy wobec prawa. To, że każdy jest równy wobec prawa (teoretycznie), nie oznacza jednak, że każdy ma taką samą wagę z punktu widzenia polityki, o czym akurat dziennikarze powinni doskonale wiedzieć, bo ich mediami rządzą te same reguły. Być może amerykański sąd potraktuje Polańskiego jak zwykłego obywatela (wątpię, choć tak właśnie powinien postąpić), ale nie zmienia to faktu, że Polański zwykłym obywatelem nie jest (choć równym wobec prawa, a może i wobec Boga też). Polański ma polskie nazwisko, polski paszport i zaczynał karierę filmową w Polsce. Jak mało kto przyczynił się do promocji naszego kraju. Jest pewnie najwybitniejszym polskim reżyserem, co sprawia, że z politycznego (a i medialnego) punktu widzenia nie można traktować go jak byle pani Kociubińskiej. Wyroki wydają sądy, a nie dziennikarze, a wyrok jak na razie nie zapadł; o tym także warto pamiętać. Nawet jednak jeśli zapadnie i Polański do końca życia siedzieć będzie w kazamatach San Quentin, to i tak polscy politycy będą mieli prawo ubiegać się o jego wcześniejsze wypuszczenie. I to niezależnie od winy i kary, po prostu na tym do cholery m.in. polega polityka. Nie przypadkowo prezydent (polityk a nie sędzia!) ma prawo łaski. A wybitny artysta ma inną rangę niż szarak, choćby dlatego, że w więzieniu trudno mu będzie tworzyć, a tak się składa, że jego filmy podobają się milionom kinomanów na świecie i pewnie zarówno oni, jak i być może polscy politycy, chcieliby żeby powstały kolejne. Gdyby pisał wiersze do szuflady, to nie mam wątpliwości, że pies z kulawą nogą by się nim nie zainteresował.

Teraz obiecany kawałek górski z Czarnogóry. Miałem tym razem okazję objechać trudno dostępne trasy w górach Dormitor, Biogradskich, Komovi i wzdłuż kanionów rzek Piva i Tara, a rok wcześniej jechałem wzdłuż malowniczego kanionu rzeki Moracza. Kanion rzeki Tara jest największy w Europie, wysokość przekracza 1200 metrów (gigantyczne przepaście), sama rzeka ma rwący nurt, miałem okazję płynąć nią pontonem raftingowym, niezapomniane przeżycie. Dormitor i Biogradska Gora to parki narodowe, co jakiś czas mija się pojedyncze wiejskie chałupy, w których można posilić się owczym serem, dostać upieczony przez gospodarzy chleb, kupić rakiję. Poza tym są to tereny niezamieszkane, sporadycznie widuje się pracowników zajmujących się przecinką lasu. Wielkie wąwozy, stare, zwietrzałe skały tworzą fantastyczne krajobrazy, na stokach wypasają się owce i kozy. W górach Komovi obozowaliśmy nad maleńkim polodowcowym (i lodowatym) jeziorem i chyba było to najpiękniejsze miejsce na naszej trasie. Nad rzeką Tarą raz nocowaliśmy pod słynnym wielkim mostem na Tarze - przy Djurdjevicia Tara. Żelazny most zbudowano na wysokości 170 metrów, to także niezwykły widok - rozwieszony nad wielką lśniącą czerwono skałą przepaścią. Wrażenie robi też rzeka Piva, zwłaszcza na uregulowanych tamami odcinkach, gdzie rozlewa się niczym ogromne jeziora. A skoro jesteśmy przy jeziorze, to objechaliśmy też stromym górskim szlakiem niemal dookoła ogromne Jezioro Szkoderskie (rok wcześniej byłem w Szkodrze po stronie albańskiej, teraz zwiedziłem część czarnogórską tego wielkiego rozlewiska, które częściowo porośnięte jest tatarakiem, a po środku piętrzą się wielkie wzgórza). To największe na Bałkanach jezioro przez miejscowych nazywane jest błotem, gdyż jego brzegi obejmuje szeroki pas bagien, ale widok z góry na porośniete drzewami skalne wyspy jest baśniowy.
Wyjechałem już z Czarnogóry, z pewnym żalem, bo to jeden z piękniejszych zakątków Europy. Do większości miejsc, jakie tu odwiedziłem, nie dotarłbym samodzielnie, a zwłaszcza bez potężnego samochodu z napędem na cztery koła, który jak czołg pokonywał skały, rozpadliny, błota i górskie strumienie. Kładąc się spać wraz ze zmierzchem i budząc o świcie po raz pierwszy od dawna miałem okazję żyć w tempie natury. Chętnie zaszyłbym się na dłużej na odludnej polance gór Komovi, nad krystalicznie czystym jeziorem. Przyjemnie zapomnieć na jakiś czas o cywilizacji.

x x x
Wracałem przez Bośnię (zatrzymując się w Sarajewie, to była moja druga wizyta w Bośni, ale wciąż mam niedosyt, może w przyszłym roku przyjadę tu na dłużej, to tygiel religii i kultury, ale też punkt zapalny Europy, niezwykle ciekawy kraj), Serbię, Węgry i Słowację. A potem w domu dłuuuuga kąpiel.