Another Punk Rock Christmas, wczorajszy koncert w No Mercy uświadomił mi jak szybko leci czas. Przecież dopiero co pisałem na tej stronie o koncercie organizowanym pod tym samym hasłem... rok temu. LD50 gra już z nowym repertuarem zwiastującym wciąż spóźniającą się płytę "Jara się". Zresztą te nowe piosenki są równie dobre jak te wydane na "Retropunku", piosenka "Godzina 8" jest równie przebojowa jak "STOEN". Przed LD50 wystąpiło Lunatics też z nowym repertuarem, śpiewanym po polsku, bez wokalistki, dużo bardziej punkowo i moim zdaniem dużo lepiej.
Another x-mas, o czym przypomina rzecz jasna nie tylko tradycyjna warszawska punkowa impreza. Na ulicach przebierańcy w czerwonych czapkach, w marketach do wyrzygania puszczane te same kolędy, poza tym tłumy, korki, bo ludziska rzucają się na badziewne promocje.
Nie lubię świąt - jestem jak Scrooge, bohater "Opowieści wigilijnej" Dickensa, wkurwiają mnie choinki, prezenty, karpie i opłatki. Bo wszystko to sztuczne i pozoranckie mi się wydaje. Ale to mój problem.
Nie mniej życzę wam, moi mili, wesołych świąt, wymarzonych prezentów pod wymarzoną choinką, a przy okazji rzutem na taśmę życzę i szczęśliwego nowego roku. Sam uciekam. Na Ibizę. No wiem obciach straszny, w dodatku głupota, bo kto tam jeździ zimą, kiedy piździ wiatr i wszystkie kluby pozamykane? Ale jadę tam nie wciągać koks na dyskotekach, ale odwiedzić moją siostrę, z którą rok temu razem bawiliśmy się na Another Punk Rock Christmas. Siostra, która wyemigrowała zaraz po maturze, przez kilka lat mieszkała na wyspach brytyjskich, a teraz od trzech lat mieszka ze swoim argentyńskim chłopakiem na znacznie mniejszej wyspie, gdzie zarabia na życie robiąc zdjęcia. Trochę jej tego sposobu zarobkowania zazdroszczę, bo przecież to zmacznie przyjemniejszy i zdrowszy zawód niż siedzenie przed komputerem i wystukiwanie milionów znaków tworzących wyrazy i zdania. Może wreszcie będzie trochę czasu i nauczy mnie jak złapać dobry kadr.

Media emocjonują się kolejną rewelacją - Włodzimierz Odojewski współpracował z SB. Całkiem niedawno podobnych rzeczy dowiadywaliśmy się o Ryszardzie Kapuścińskim, a zapewne czeka nas jeszcze niejedno równie ambitne "odkrycie", bo pewnie i wielu innych, którym przyszło żyć w tamtych czasach, coś gdzieś kiedyś podpisało, gdzieś się z kimś spotkało itp. Media zastanawiają się teraz jak rewelacje o Odojewskim wpłyną na społeczny odbiór jego literatury. Mam nadzieję, że nijak, tak jak nie umniejsza literackiego kunsztu Guntera Grassa to, że jako dzieciak służył w Waffen SS. Można się zastanawiać, czy dobrze, czy źle, że takie fakty wychodzą po latach, często w wyniku przypadku lub cudzej dociekliwości, nie mniej jakiekolwiek wybory polityczne - nawet świadome - z ljakością utworu literackiego nie mają nic wspólnego, o czym powinniśmy wiedzieć, nauczeni doświadczeniami XX wieku (także tymi całkiem współczesnymi).
Oczywiście, pozostaje nam prawo do oceny moralnej czyichś zachowań. Ale czy aby na pewno? Czy młodsi o pokolenie czy nawet więcej ludzie mogą oceniać zachowania tych, którym przyszło żyć w znacznie trudniejszych czasach - często w strachu nie tylko o siebie, także o najbliższych. "Kto jest bez winy, niech pierwszy rzuci kamieniem", mówi Pismo. Coś podejrzanie dużo osób dziś rzuca kamieniami.
Mój kolega Krzysztof Masłoń przeprowadził z Odojewskim bardzo ciekawą rozmowę. - Proszę pana, a czy wtedy – w latach 60. – w ogóle przychodziło panu do głowy, by jednym słowem „nie” zwekslować wszelkie esbeckie próby wyciągnięcia od pana jakiejkolwiek informacji? By odmówić spotkań z Majchrowskim? - pyta dociekliwie Masłoń. A Odojewski odpowiada: - Na takie „nie” bym się nie zdobył. Uniemożliwiała to atmosfera strachu, w jakim żyliśmy, a wiedza o tym, jak postępować z SB, jak się przed nią bronić, przyszła później. Gdy więc Majchrowski wzywał mnie, bym się stawił: w Pałacu Mostowskich, na Rakowieckiej czy „na kawę” do Grand Hotelu albo do prywatnego, opuszczonego mieszkania na Muranowie, pewnie lokalu operacyjnego – przychodziłem.
Doceńmy szczerą odpowiedź, zanim wydamy wyrok. Nie tylko wyrok na literaturę, także na człowieka i jego moralne dylematy.

Z targów książki Interliber w Zagrzebiu wróciłem już kilka dni temu, ale mam urwanie głowy - piszę przewodnik po Albanii, termin z wydawnictwa Pascal nagli, w dodatku wciąż jakieś rozjazdy, nie ma chwili spokoju żeby napisać jak tam było. A było świetnie! Ambasada Polski ulokowała mnie w czterogwiazdkowym hotelu Dubrownik w samym centrum miasta. Miałem trochę czasu żeby pozwiedzać muzea (samo miasto widziałem już wcześniej). Na targach miałem dwa spotkania - w piątek prezentację "No Future Book", w sobotę spotkanie na stoisku, głównie rozmowy z tłumaczami w sprawie ewentualnego przekładu "Xenny" na chorwacki. Polska wypadła na targach lepiej niż gość honorowy Izrael (poza mną gośćmi byli: Krzysztof Varga, Katarzyna Kotowska i Piotr Dobrołęcki). Doskonale nasze występy i cały pobyt zorganizowała Barbara Kramar z polskiej ambasady, poza tym świetna tłumaczka i przemiła osoba. Polska miała dodatkowe wsparcie promocyjne dzięki redakcji pisma literackiego "Tema", które przygotowało numer poświęcony polskiej literaturze (we współpracy z kwartalnikiem "Wyspa"). W "Temie" ukazał się także i mój tekst po chorwacku - na temat przyszłości książki. Poz atym pierwszy raz w życiu udzielałem dla telewizji wywiadu po angielsku :) Zainteresowanie targami było duże - nie tylko mediów, także publiczności, zwłaszcza, że wstęp jest bezpłatny, a książki oferowane z wysokimi rabatami...
A sam Zagrzeb... cóż, pięknie wyglądały wąskie uliczki w jesiennym słońcu. Na każdym rogu można było kupić pieczone kasztany. W kawiarniach gwar. Tylko potwornie drogo, znacznie drożej niż w Warszawie.

Pisałem o kabotyństwie Rottena (vel Johna Lydona) przy okazji relacji z koncertu Sex Pistols w Gdyni na początku lipca br. Przy okazji moich złośliwych uwag o pozach i mimozach wokalisty Sex Pistols pojawiło się sporo komentarzy. Tymczasem kolega przysłał mi dzisiaj linka, do filmiku, który mnie absolutnie powalił. Obejrzyjcie sami jaki piękny Rotten, jak pięknie reklamuje angielskie masło :) Tu macie link.

Czy odbiorą nam prawa do Euro 2012 a nasze druzyny wycofają z rozgrywek europejskich? Będziemy wiedzieli w poniedziałek, 6. 10. UEFA grozi Polsce odebraniem prawa organizacji Euro jeśli do poniedziałku nie zostanie wycofany kurator PZPN, który swoją drogą znalazł się tam z powodu głupoty polityków. Z kolei FIFA zapowiada wykluczenie polskich reprezentacji oraz drużyn klubowych z wszelkich rozgrywek międzypaństwowych. Brawo. Trzeba było być skończonym idiotą by takich reakcji nie przewidzieć. Gówno mnie obchodzi polityka, ale wkurw mnie chwyta jak pyszałkowaci nadęci ignoranci wsadzają swoje brudne łapy tam, gdzie nie powinni. A nie powinni także we własnym zasranym politycznym interesie, bo jak nam odbiorą Euro, jak za tydzień Polska nie będzie mogła zagrać o punkty ze Słowacją i  Czechami, jak Lecha wycofają z pucharów to społeczne poparcie dla rządu spadnie na łeb na szyję - i to nie na chwilę, bo utraty szansy na Euro, szansy nie tylko sportowej, ale i cywilizacyjnej, Polacy nie wybaczą szybko. Niech durnie myślą jak do poniedziałku się z tej afery wyplątać.
A mi tylko kolejny raz pozostaje marna satysfakcja - ja na tych idiotów nie głosowałem! Tak samo jak na poprzednich i jeszcze poprzednich bo z zasady nie głosuję na nikogo. Ale co mam z tego prócz wątpliwej satysfakcją? Nic!

Tirana – jedna z najbrzydszych europejskich stolic, brzydszy jest chyba tylko Erewań, ale można się spierać czy to Europa czy już Azja. Mieszanka socrealistycznego monumentalizmu, nowoczesnych biurowców najczęściej należących do zachodnich banków (np. Raiffeisen) i samowolki budowlanej wzniesionej przez biednych mieszkańców. Architektoniczny chaos.

Z nieba leje się żar, jest chyba ze 40 stopni, lekki wiaterek nazywany przez Chorwatów „jugo” nie wiele pomaga, zwłaszcza że większość czasu spędzam albo w samochodzie, albo zwiedzając miasta, choć do plaż Adriatyku mam bardzo blisko. Nie lubię jednak zgiełku turystycznych kurortów, w których miejscowa ludność patrzy na obcego przybysza jak na dojną krowę, czy może raczej jak na wypchany dolarami (czy tam euro) portfel.

Wygrana Niemców wcale mnie nie zdziwiła, to drużyna turniejowa, tak jak Włosi i z meczu na mecz będą grali coraz lepiej. Jakiś idiota układał harmonogram spotkań, przez co wielce prawdopodobne jest, że w półfinale Niemcy znów trafią na Chorwację - szkoda, bo tym razem Niemcy myślę, że wygrają. Mecz stał na wysokim poziomie, być może nie zakończyłby się porażką Prtugalczyków, którzy wcale nie byli gorsi, ale myślę, że przekleństwem tej drużyny jest jej zniewieściały lider, fryzjerczyk Christiano R. Gdyby zamiast tego maminsynka od początku meczu zagrał rewelacyjny Nani, to kto wie. Ale, że stawiam uparcie na Niemców, to mnie wynik 3:2 wcale nie zmartwił. Szkoda tylko, że mój imiennik nie strzelił czwartej na Euro 2008 bramki. Jutro gra Chorwacja, a ja pojutrze rano wyjeżdżam właśnie w kierunku Chorwacji, i pewnie będę mieszał komentarze z Euro z kartkami z podróży, a może w ogóle nie będę nic pisał, bo nie wiem jak będzie z dostępem do netu.

Skandal, inaczej nie da się określić zachowania sędziego dyktującego w doliczonym czasie karnego dla Austrii. W dodatku przecież ten karny nic Austriakom nie dawał, prócz ewentualnej satysfakcji. Remis praktycznie i dla nas, i dla Austrii oznacza pożegnanie z Mistrzostwami. Szkoda, że na takiej rangi imprezach kolejny raz sędziowie psują sportową rywalizację. Boruc był wspaniały, a zwycięstwo nam się należało, zwłaszcza po tym jak przetrwaliśmy 30 minutowe tornado na początku meczu. Ale skoro Austriacy nie potrafili strzelić gola z akcji, to sędzia najwyraźniej musiał im pomóc.
Teraz jedyna nadzieja w tym, że równie nieuczciwy sędzia poprowadzi mecz Austria-Niemcy, a Polska wygra z Chorwacją. Czy w to wierzę? Nie, nie wierzę.