4.

Budzę się z twarzą przytuloną do jakiejś tłustej, wydepilowanej cipy, w głowie mętlik, poszarpane myśli, fragmenty scen, pojedyncze słowa, film, z którego wycięto część klatek, a pozostałe posklejano bez ładu i składu, bez chronologii i fabuły, obok na materacu jeszcze dwa nagie ciała, męskie, żeńskie i nijakie, przypominam sobie rodzaje gramatyczne, jest też utrum – rodzaj wspólny, męsko-żeński, nienijaki, coś jak obojnak, shemale, ladyboy; nasz barłóg nazywa się utrum, a w nim cztery zmasakrowane trupy, ja-trup odklejam się od niej-trupa, odsuwam jego-trupa i staram się postawić nogę ponad nią-trupem, ale ona okazuje się być powracającą z zaświatów ładną blondynką, nasze senne spojrzenia się spotykają, obydwoje ze zdziwieniem skanujemy nasze nagie intymne miejsca, oczywiście jej cipa też jest wydepilowana, teraz wszystkie cipy są wydepilowane, bez polotu i fantazji, wszystko musi być tak jak na filmach pornograficznych ściąganych z torrenta, nagie, łyse, ukazane z fizjologiczną dbałością o szczegóły, nagie a przez to odarte z jakiegokolwiek powabu, resztką woli odpycham się od materaca i ląduję na podłodze, resztką woli dźwigam się na czworaka, resztką woli staję jak człekokształtny na dwóch nogach i z góry skanuję scenerię martwych lub półżywych nagich ciał, resztką woli... jak to resztką?, przecież ja mam wolę i wolność w sobie zaklętą, moja wola to moja wolność, moja wolność to moja godność, przypominam sobie i resztką godności biegnę skulony do kibla rzucić pawia.

5.

Moja przeszłość? Wczoraj, rok temu, dziesięć lat temu, dzień za dniem nieustannej pogoni za wrażeniami. Więcej i więcej, wciąż z poczuciem niedosytu, ze świadomością niemożności zaspokojenia, ukojenia. Niekończąca się podróż, a w każdym porcie nowe atrakcje. Czy można zaspokoić apetyt, kiedy jest się wiecznie nienasyconym? Wiecznie to samo balansowanie między śmiercią, jako jedynym nasyceniem, a życiem, rozproszkowanym w przypadkowości, „Nienasycenie”, Witkacy, ładnie powiedziane. To, co było dziesięć lat temu, mogło zdarzyć się i wczoraj, co najwyżej w innej scenografii, z inną obsadą aktorską, choć, rzecz jasna, dokąd żyję ze mną nieodmiennie w roli głównej. Samochód zaparkowany w lesie i brzydka dwudziestoletnia dziewczyna w pistacjowej sukience, słodko pachnąca sandałowcem i różami, samochód mknący po trasie E77 i ładna trzydziestoletnia kobieta w grafitowej sukience, rześko pachnąca frezją i goździkami, dziesięć lat temu, rok temu, to samo słońce, te same gwiazdy, te same uczucia, tak samo przyspieszający oddech, ta sama temperatura ciała, te same wyuczone ruchy – w górę i w dół, nieodłączne posapywanie i nieodłączny skurcz w chwili spełnienia, ślina i pot, inne scenografie, inna obsada, ten sam scenariusz, niekończący się, źle zmontowany film.

6.

Lolo zgarnia ze stolika banknoty i upycha je w tylnej kieszeni spodni, zza paska wystaje mu drewniana rękojeść wciąż sprawnego pistoletu Mauser C96. Lolo uwielbia takie gadżety – ze swoją historią a jeszcze lepiej legendą i literaturą: dziś głos ma towarzysz Mauser. Nie kupiłby nowej broni, ten jest lekko zmodyfikowany, z magazynkiem na dziesięć naboi 7,63 x 25 mm. Jak zwykle żegnamy się wylewnie, obejmując niczym najlepsi przyjaciele, choć wiem, że jeśli przyjdzie taki czas, to jeden z tych naboi może być przeznaczony dla mnie. Wisi mi to. Wracam do Ewy, całuję jej usta, lubię smak tych ust, lubię ich ciepło, lubię gdy zaciska je na moim szybko rosnącym penisie, podniecam się na samą myśl o tym, kciukami otwieram jej oczy, są nieprzytomne, powoli ściągam z niej bluzkę, spódnicę, białe rajstopy, stanik, majtki i nagą niosę do łóżka. Rano nie będzie niczego pamiętać.

7.

Przesuwam dłonią wzdłuż jej szczupłego uda, do miejsca w którym natrafiam na zapięcie paska od pończoch, wyżej czuję chłód i gładkość jej nagiej skóry, obracam ją tyłem do siebie, podciągam wysoko do góry lekki materiał czarnej sukienki, jednym ruchem zrywam białe jedwabne majtki, drugim wchodzę w nią od razu do końca, krzyczy, ale wypręża w moją stronę tyłek, ściągam górę sukienki, obnażam piersi, są małe i jędrne, rozchylam palcami jej pośladki, pomiędzy które spuszczam z góry zebraną w ustach ślinę, nie przestając ostrych ruchów ciała wsuwam pomiędzy pośladki kciuk rozprowadzając ślinę wokół, wychodzę i wbijam się w węższą szczelinę, ona krzyczy ponownie, ściskam mocniej jej piersi, najpierw powolne, ale konsekwentne parcie do przodu, wreszcie coraz szybciej, ona szerzej rozstawia nogi i jeszcze mocniej wypina tyłek, jeszcze kilka ruchów i tryskam do środka, po chwili widzę jak w ślad za wycofującym się członkiem z jej odbytu wypływa strużka spermy, ścieka na podłogę.
Anna Chomik. Ponad dwadzieścia pięć lat czekałem żeby cię zerżnąć.

8.

Nicość jest bardzo mocna: dość mocna, by wykraść najlepsze lata człowieka, które mijają niepostrzeżenie, spędzane nawet nie w upojeniu grzechem, lecz na ponurym błąkaniu się myśli, nie wiadomo, gdzie, i nie wiadomo, w jakim celu; na zaspokajaniu zaciekawień tak słabych, że człowiek tylko połowicznie zdaje sobie z nich sprawę; na bębnieniu palcami po stole i machaniu nogami; na wygwizdywaniu melodii, których nie lubi; na pogrążaniu się w ciemnym labiryncie marzeń, którym brak nawet zmysłowości i ambicji do uzyskania jakiegoś jej posmaku (Clive Staples Lewis).
Godziny spędzane w obskurnych barach na grze w lotki, tysiące godzin obejrzanych meczy piłkarskich, niekończące się rozmowy przy piwie wiecznie na ten sam temat – o dupach, o sporcie, o muzyce, o politykach, o pracy, o pieniądzach, o niczym. Tak, nicość jest bardzo mocna, ma magiczną siłę przyciągania, trzyma przy kontuarze i nie wypuszcza przez lata. Nie uwodzi, lecz zasysa, taki już dar nicości.
Jeżeli jednak antypodą nicości jest obfitość, to czyż nie jest ona równie toksyczna?
Staram się balansować między obfitością a pustką. I ulegam pokusom, choćbym przez nie miał na wieki pogrążyć się w ciemnym labiryncie marzeń.

9.

– Czy teraz możemy porozmawiać? – poprawia wygniecioną sukienkę i sięga do wiszącego na poręczy krzesła żakietu po papierosy.
– O szkolnych latach? Nie sądzę bym chciał je wspominać.
– Nigdy nie interesowało cię, kto zabił twojego kumpla? – pyta wyzywająco. Ma wypieki na twarzy, a we mnie wzbiera nowa fala podniecenia.
– Dziś mnie to nie interesuje – podchodzę i przez cienki materiał sukienki dotykam włosków na jej nabrzmiałej cipce.
– Chyba wpadłam na trop – mówi i odsuwa się szybko, otwartą dłonią uderza mnie w krocze, au, zwijam się z bólu.
– Za co? – jęczę.
– Za to, że mnie nie słuchasz. Mój facet...
– Jaki facet?
– Mój facet, dziennikarz, trafił w archiwach na informacje o tamtej zbrodni. Uruchomił własne śledztwo, spotkał się z siostrą tamtych chłopaków, bo przecież zginęli dwaj bracia, nie tylko ten wypatroszony, ale też drugi – powieszony, czyż nie?
– Nie mówiłaś, że masz kogoś.
– Bo nie byłeś łaskawy słuchać. Wiedziałeś, że ten drugi także został zamordowany?
– Może wiedziałem, jakie to ma dzisiaj znaczenie, dziewczyno, minęło ponad 25 lat, ja już nawet nie pamiętam ich twarzy. I wcale nie chcę sobie przypominać – dodaję szybko, widząc, że podtyka mi pod nos stare fotografie.
– Nie interesuje cię sprawiedliwość?
– Pozostawiam ją Bogu.
– Dlaczego? – słychać zdumienie w jej głosie.
– Bo w Boga nie wierzę, tak samo jak w sprawiedliwość. Jeżeli nie masz więcej ochoty na seks, to wracaj do swojego faceta i nie przychodź tu więcej – staram się być stanowczy.
– Wiesz, że to nie byli żadni sataniści? – dziewczyna się nie zraża.
– Wiem. Wtedy nie było u nas żadnych satanistów.
– Dokładnie! Venom nagrał dopiero co płytę „Welcom to Hell”, ale w Warszawie nikt wówczas nie słyszał o satanistach.
– Może poza dziennikarzami, którzy o tym wtedy pisali – stwierdzam z przekąsem. – Posłuchaj, miałem wtedy dziesięć lat, nie wiedziałem, co to jest pentagram, nie słyszałem o Szandorze LaVey i Biblii Szatana, a nawet o muzyce black metal, bo jej zwyczajnie wtedy nie było, miałem dwóch fajnych kumpli, obaj w krótkim odstępie czasu zginęli, bardzo lubiłem ich siostrę, która po ich śmierci wyprowadziła się i zamknęła w sobie, jest teraz zdziwaczałą, umierającą na raka starą panną, która prawdopodobnie nagadała rozmaitych bzdur. Nie chcę dochodzić prawdy, nie chcę nawet wspominać tamtego lata, wymazałem je z pamięci tak samo, jak wymazałem ciebie.
– Ale mnie sobie przypomniałeś bardzo szybko.
– Zerżnąłem cię bardzo szybko i chętnie zrobię to jeszcze raz.
– Szukam Lola – wypowiada te słowa z wściekłością.
– Ja też go szukam, wisi mi towar – uśmiecham się złośliwie.
– Pomożesz mi?
Jest naprawdę atrakcyjną kobietą. Podoba mi się jej ciało. Podoba mi się jej stanowczość. Podoba mi się jej brak pruderii.
– Zastanowię się – odpowiadam i przyciągam ją ku sobie, ryzykując kolejny cios w jaja. Tym razem jednak jest uległa. Klęka i rozpina mi guziki u spodni.

10.

– No i widzisz, nie zostałam tancerką cyrkową – mówi.
Ma zniszczoną, pooraną zmarszczkami twarz, posiwiałe brudne strąki włosów, smutek w oczach i figurę, której pewnie pozazdrościłaby jej nie jedna kobieta młodsza o dziesięć lat. Patrzę na nią z nostalgią, pomimo upływu lat wciąż jest dla mnie kimś niezmiernie ważnym.
– Może to i lepiej – odpowiadam. – Cyrk nie jest najlepszym miejscem dla pięknych kobiet.
– Przestań kłamać i mów, co cię sprowadza – Alina przypala papierosa i wciąga głęboko dym. Ma raka płuca, co chwila zanosi się kaszlem, ale nie przeszkadza jej to palić. Chyba nie jest zbytnio przywiązana do życia, którego znaczną część spędziła niemal w pustelniczym odosobnieniu. Po śmierci jej ojca przed dwunastu laty, prawdopodobnie jestem jedyną osobą z jaką w ogóle chce rozmawiać.
– Czy było coś dziwnego w śmierci Arka? Coś, co by nie wskazywało na samobójstwo?
– Nie masz mniej stresujących tematów? – kaszel tym razem trwa ponad minutę.
– Mam, ale nie chcesz słuchać komplementów, mimo iż są szczere. Powiedz mi o Arku, od lat chcę cię o to spytać, czy w chwili śmierci miał na szyi pentagram?
– To o niczym nie świadczy – ucina Alina.
– A więc miał?
– Milicja prowadziła w tej sprawie dochodzenie. Komisarz Dobrowolski, z tego co wiem wciąż żyje, jest na emeryturze, możesz go znaleźć i spytać o szczegóły śmierci Arka jeśli naprawdę nęka cię po latach ciekawość – znów wybucha kaszlem. – Ja chcę o tym zapomnieć.
– Obydwoje chcemy o tym zapomnieć i obydwoje nigdy nie zapomnimy. Twoi bracia byli moimi najlepszymi przyjaciółmi.
– Moi bracia byli dla ciebie jedynie chwilową ucieczką, bawiłeś się z nimi, bo nosząc w kieszeni nóż mogłeś czuć się kimś ważnym, a byłeś tylko wystraszonym gnojkiem.
– Obydwoje, Alina, byliśmy spragnionymi akceptacji dzieciakami.
– Byliśmy i jesteśmy, a moich braci dawno nie ma.
– Czy wiesz, kto ich zabił?
– Nie. I nie chcę wiedzieć. Idź już – rozkasłała się, na chusteczkę wypluła ślinę obficie zmieszaną z krwią.